happy planet

Λίγα θα σου πω. Σήμερα το πρωί γράφτηκε το δεύτερό μας τραγούδι. Η μουσική του Billάκου μου εξαιρετική(μεγάλος κιθαρίστας θα γίνει λίαν συντόμως)όπως κάθε φορά. Και άκου, τραγούδησα τις λέξεις μου και είμαι ευτυχισμένη. Το βασικότερο: ξαναγράφω μετά από τόσο καιρό(η ευθύνη στο γούρι μου)και η ζωή μου κάποιες φορές είναι όμορφη, κι εγώ είμαι ένα απίστευτο happy planet-κόριτσο και όλα έχουν την πιο όμορφη απόχρωση μωβ που μπορείς να φανταστείς. Μια μέρα που θα γίνει ηχογράφηση της προκοπής και με μια καλύτερη φωνή θα σου βάλω να ακούσεις. Φιλιά προς το παρόν

και η χαρά μου για καληνύχτα σου

α!Στείλε όλη σου την αγάπη σε δυό μελαγχολικά μάτια.Περνάνε δύσκολα!

Along with her guitar

Η αγαπημένη-ναι κι αυτή αγαπημένη- μου Joan, αγκαλιά με την κιθαρίτσα της μου έκανε παρέα όλο το απόγευμα...



diamonds and rust..


ήθελα να σου αφήσω κι άλλα, αλλά θα τα ψάξεις μόνος σου, το ξέρω...
καλό σου βράδυ!

ποιο τραγούδι...

πόσο προσπάθησα τα λόγια για να βρω...

όλα λάθος
και πώς να στο πω...

[ ]

Απόψε δε με νοιάζει τίποτα

και κανένας

ούτε κι εσύ

ούτε και κανένας

ούτε κι εγώ

μάλλον μου άφησες κενό για να αναπνέω

να ζω

μόνο που ξέχασες πως ζωη εκ του μηδενός δεν υπάρχει

ας χαθείς...

να χαθείς

(μη φρικάρεις από την εικόνα στο videaki. από πότε ο έρωτας είναι ταμπού;
καλημέρες!)

το νου σου, ε;

Η αγαπημένη μου Κατερίνα Γώγου έβλεπε όλα αυτά που η ρουτίνα δε μας αφήνει να καταλάβουμε. Τα ανεχόμαστε απλά, ή μάλλον τα δεχόμαστε χωρίς καν να τα προσέχουμε.

from dido with love...

Μου άρεσε απίστευτα αυτό το κομμάτι.Όπως και όλη η τελευταία της δουλειά..

It comes and it goes

Some days I wanna, and some days I don't. Sometimes I can feel it and suddenly its gone... Some days I can tell you the truth and some days I just don't. Only a change of mood sun goes down some one says something to quick or to soon, a touch not made one made to late army's of words can not hope to contain...

Then it comes and it goes.

And I have no control.

Some days I can think clear and some days I wont. Sometimes I can feel it and suddenly its gone... Some days I am strong and some days my skins broken and thin. That's when it feels and it takes what it needs and it leaves before I get to know, its only a step away moments that army's of words can not hope to contain...

Then it comes and it goes.

And I cant make it home.

And theres nothing at home.

And it breaks me when it goes.

Some days I wanna, and some days I don't. Sometimes I can feel it and suddenly its gone... Some days I can tell you the truth and some days I just don't. Only a change of mood dream comes out some one tells something to quick or to soon, a move not made one made to late army's of words can not hope to contain...

Then it comes and it goes.

And I seem to hope

And theres nothing at home.

And it breaks me when it goes.

1ο επισκεπτήριο...

Ταξίδι αυθημερόν στη Λαμία... Το αδερφάκι μου ντύθηκε στα χακί κι εμείς στο πρώτο του επισκεπτήριο παρόντες... Ξέρω, το έβλεπα πως δεν ήταν εκνευρισμένος, όχι, σίγουρα δεν ήταν αυτό. Νοσταλγικός, νομίζω ήταν ίσως και λίγο μελαγχολικός... Μου λείπει... Από τότε που μας θυμάμαι να μη μαλώνουμε λείπει. Μία στην Πάτρα, μία στη Ζυρίχη, τώρα στο στρατό... Μετά ποιος ξέρει που θα βρίσκεται. Κάνει υπομονή, όπως τα περισσότερα παιδιά, αυτό ξέρω εγώ, αυτό είδα. Και τι χαμόγελα είχαν τα πρόσωπά τους... Φεγγάρια! Του αφιερώνω το κομμάτι που ακολουθεί, και κάτι στιχάκια που παλεύω αυτές τις μέρες. Και σε όλους όσους με την ίδια νοσταλγία κοιτάνε τη ζωή τους, και κυρίως τις αναμνήσεις που τόσο θα ήθελαν να έχουν, μα στερούνται...

Για συντροφιά σου

Γεννήθηκα κι ανάθρεψα τα όνειρα των άλλων
Που νόμισαν πολλά χαρτιά πως φέρνουν ευτυχία
Γι’ αυτό και λοξοδρόμησα απ’ τον κόσμο των μεγάλων
Που τίποτα ανθρώπινο εκεί δεν έχει αξία

Σ’ άσπρο χαρτί σχεδίασα μονάχος τα όνειρά μου
Τα πότισα με την ψυχή,τά’ ντυσα μελωδία
Τ’ αγάπησα και ήτανε σαν δυό παιδιά δικά μου
Και τ’ άφησα και τράβηξαν αυτόνομη πορεία

Αγάπη τό’ να βάφτισα απλά για να θελήσει
Στο άθλιο το είναι τους την αλλαγή να φέρει
Και τ’ άλλο μου το φώναζα ελπίδα για να ζήσει
Μια και στο μάταιο κόσμο τους στερνή λεν πως πεθαίνει

Για τη Γιωργίτσα μου.. Δεν είχα τίποτα πιο δικό μου να σου χαρίσω

φτωχά τα λόγια μα με πολλή αγάπη!

να θυμάσαι μονάχα να γελάς...
σου αφήνω μαζί ένα τραγούδι να σε προσέχει κι ένα τραγουδι να με θυμάσαι...
διαλεγεις εσυ!

καινούριο παρκέ...

Ό,τι και νά' ναι ποθώ

και καλώς νά' ρθει το κακό που είναι από' σένα

Θα γίνει υπέρτατο αγαθό

στα πόδια σου αν θα σωριαστώ τ' αγαπημένα...

πιστεύοντας κάθε λέξη και νιώθοντας κάθε πληγή...σαν κι αυτές που έκανε η γόβα στο καινούριο παρκέ...κι εγώ να ζητώ εσένα μόνο...

p.s. ας μου πει καποιος πώς ποσταρω videa-κια γιατι για καποιο σκοτεινο λογο το συμπαν μου το απαγορεύει...

Η τέχνη της αγάπης

"Δέν αγαπάμε αρκετά τους ανθρώπους , όταν δεν αγαπάμε την αθλιότητα , την ταπείνωση και τη δυστυχία τους..."

Έτσι τα είπε η αγαπημένη μου Marguerite Yourcenar...

"Η αγάπη δεν είναι πρόβλημα αντικειμένου, αλλά πρόβλημα ψυχικής ικανότητας..."

τάδε έφη Έριχ Φρομ στην Τέχνη της αγάπης και έχοντας επηρεαστεί πολύ στα παραθέτω κι αυτά.

Ψάχνω να δω με τα μάτια μου τα λάθη των ανθρώπων όταν πάνε ν' αγαπήσουν. Δεν ξέρω αν θα τα βρω, το πιθανότερο είναι όχι, αλλά όπως και νά' χει θα ξέρω πως θα έχω προσπαθήσει.

Καφέ και συνεχίζω...

Στιγμές

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν δικαίωμα. Κανένα!
Ούτε στη ζωή, ούτε στο γέλιο, ούτε στην αγάπη, ούτε στη συντροφιά...
Μα αν με ρωτάς καμιά φορά νιώθω πως είναι εκλεκτή κατηγορία. Ίσως είναι οι μόνοι που έχουν ένα δικαίωμα -και ίσως κανείς άλλος όσο εκείνοι δεν το έχει αποκτήσει- συνειδητά.
Μην παραξενευτείς! Θα το ονομάσω δικαίωμα στη μοναξιά. Δεν ξέρω αν έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν τέτοιο πραγματικά. Ίσως τότε να του είχα κλέψει το μυστικό και να είχα καταφέρει να νικήσω τις ψεύτικες ελπίδες για φρέσκο αέρα.
Με τα μάτια ορθάνοιχτα κάνω ατέλειωτες διαδρομές διαλέγοντας μουσική του δρόμου και μυρωδιές αδιάφορες για να μη με αποσπούν. Παρατηρώ κάθε έναν άνθρωπο προσεκτικά, λες και θέλω να αποκτήσω κι εγώ τη λεγόμενη φωτογραφική μνήμη και κάνω εξάσκηση. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει, αλλά υπάρχουν κάποια πρόσωπα που μοιάζουν ευτυχισμένα συμβιβασμένα. Όχι στα πλαίσια της άγνοιας ή της ροπής στο εύκολο. Μα στα πλαίσια μιας σε βάθος γνώσης των επιλογών τους. Των όχι ιδιαίτερα εύκολων έχω να συμπληρώσω. Μαγεύομαι όταν τους βλέπω. Τόσο δίπλα μου μα τόσο απλησίαστοι ταυτόχρονα. Τα χείλια τους, ασάλευτα, λες και τιθάσευσαν κάθε επιθυμία τους. Κάθε μοιραία πρόκληση. Τα μάτια τους να μαρτυρούν απόλυτη συγκέντρωση σε κάτι πέρα από την εικόνα που μοιάζει σα να βρίσκεται μπροστά και στους δυό σας μα εσύ δε μπορείς να το δεις. Οι εκφράσεις στο πρόσωπό τους συγκαταβατικές, λες και συμπονούν κάθε σου αδυναμία με τα μάγουλα πάντα ανασηκωμένα μαρτυρώντας μία παράξενη ειρωνία σε αυτό που ταυτόχρονα τους θυμίζει την ανθρώπινη φύση τους.
Κι όμως αφήνουν τα πάντα να τους αγγίζουν και επιλέγουν οι ίδιοι να τα προσπερνούν και να επιστρέφουν στην τόσο ακριβή μοναξιά τους. Μέσα σε μία τόση δα στιγμή. Κι εκεί που έχεις στρέψει όλη την προσοχή σου στο μεγάλο μυστικό τους χάνονται από τα μάτια σου και χαμογελάς στον εαυτό σου πως εκείνοι δεν έχουν τίποτα να μοιραστούν.
Τι αφελής! Δε μοιράζονται γιατί δε χρειάζονται να πάρουν. Δεν τους αφορά. Μήπως θαρρείς πως εσύ που ζητάς να μοιραστείς δεν έχεις ως κίνητρο τις δικές σου ανάγκες και την επιθυμία για αίσθηση πληρότητας;
Μην αυταπατάσαι! Δε σου λείπει το μεγάλο μυστικό ή η αίσθηση πληρότητας από τους γύρω σου ή η ανάγκη για απομόνωση, μοναξιά, μοναχικότητα ή ό,τι άλλο!
Σου λείπει η πληρότητα μέσα από εσένα. Κι αν θά’ πρεπε όλοι για κάτι να πολεμάμε είναι αυτό. Κι αν κάποιο δικαίωμα θεωρούνταν ακριβό θά’ ταν αυτό και θά’ πρεπε όλοι μας να είμαστε πάμπλουτοι.
Κι αυτή η πληρότητα αλλιώς ονομάζεται ομορφιά της κάθε στιγμής που περνά.
Και ξέρεις, ομορφιά υπάρχει παντού. Απλά έχουν σκουριάσει τα αισθητήρια!

υπόγεια

Μια γυναίκα με ρυτίδες στο σώμα της. Καθισμένη πάνω στο sac voyage της με τα μαλλιά τεντωμένη κοτσίδα και το εισιτήριο στα χέρια της τσαλακωμένο. Το μέτωπό της βουτηγμένο στα χέρια της και κανείς δε σηκώθηκε ποτέ για να την ξεκουράσει. Και μια βέρα στην ψυχή της τατουάζ για μια αγάπη που δεν πρόλαβε να ερωτευτεί.

ώρες-ώρες επιλέγω να μετράω στιγμές υπόγεια... Εκεί βλέπω ανθρώπους να νιώθουν

και να γύριζες να δεις...

Πέρασαν τόσες ώρες στους δρόμους... εγώ και μια σκιά.

"...και να γύριζες να δεις τι θά'χε γίνει,
αφού τίποτα δε διαρκεί στη μνήμη..."
Πριν λίγες μέρες, στην "πολίτικη κουζίνα", θυμάσαι;

"Μην κοιτάξεις πίσω. Όταν είσαι στο σταθμό και φεύγοντας κοιτάξεις πίσω, είναι σα να δίνεις μια υπόσχεση..."-Να ξαναγυρίσεις, λέω εγώ.
και νά' ξερα τι από όλα ήταν.. Τόση ώρα κρυφοκοίταζα κι ούτε ένα βλέμμα.
Δε θα έχεις όνομα πια. Κι εγώ δε θά' χω λόγια. Και πότε είχα τελευταία φορά, θα μου πεις. Μνήμη ασθενής!

Σου έχω πει ποιο είναι το αγαπημένο μου μέρος; Ναι, δίπλα στο άγαλμα της Μελίνας. Πόσες ώρες! Πόσες γουλιές! Θύμισέ μου γιατί δεν καπνίζω; Το χρειαζόμουν...
Τι είναι λάθος και τι σωστό, στ'αλήθεια δε με αφορά. Κι αυτό που λένε θεά τύχη, υπάρχει και καμιά φορά ξεχνάει και δε θυμάμαι να με έχει θυμηθεί και να πάει να...στην τελική!

"Από μακριά πως αγαπιόμαστε το ξέρω..."
Στο repeat ο "Ανθρώπων 'Εργα"- ίσως από τους αγαπημένους μου και η μπαταρία να τελειώνει και να μετράω στιγμές. Δε μου φτάνουν ρε γαμώτο! Πάντα λίγες. Πάντα αδικαιολόγητα λίγες και μνήμη καμιά και πάντα θά' θελα κάτι παραπάνω! Απληστία; Ούτε κι αυτό μ' αφορά. Η ανθρώπινη φύση το επιβάλλει και διεκδικώ τον τίτλο του ανθρώπου, ναι, του πιο αδύναμου, με κάθε τιμή!
Να μου γελάς! Κι από μακριά...

Να σε βλέπω να γελάς... Να σε νιώθω να γελάς...

desperate

Γιατί πρέπει τόσο συχνά να νιώθω έτσι; Γιατί να πρέπει να αφήσω όλα μου τα όνειρα πίσω;

Γιατί να πρέπει να συμβιβάζομαι με αυτά που θα ήθελαν για ' μένα αυτοί που δεν είναι εγώ;

Δεν ξέρω. Έχω κουραστεί!

Έχω με τόση ευλάβεια χρησιμοποιήσει τα λόγια της alanis σε κάθε νέα αρχή...

reborn and shivering....

day one... start over again!

ψέμα

δεν έχω κάνει ούτε ένα βήμα! Λες και με έχουν δέσει.

Θα τα λύσω τα δεσμά, να ξέρεις.

Απόψε ούτε εικόνες ούτε χρώματα...

κανονικά

κανονικά και λογικά... όλα θα ήταν αλλιώς και σήμερα δε θα με ένοιαζε...δε θα έπρεπε...
κανονικά κι ανήσυχα γι' αυτούς που φεύγουν ήσυχα...
και γι'αυτούς που δε φεύγουν; και με αυτούς που δε φεύγουν;
Μη ζητάς συμπόνια... Μη δείχνεις συμπόνια!Σου λέω δε με αφορά!


Αφού βρέχει και χιονίζει έξω
έλα να σε παίξω
για να κάνει ένας δεσμός ανταύγεια
φέρτε του σκοτάδια
Κι αν σου πω πως σαν αγάπη μοιάζεις
πες μου πού με βάζεις
μόνο μ’ αίσθηση κενού
καινούργια γράφονται τραγούδια
κανονικά

Κανονικά, τυραννικά
γι’ αυτούς που καίνε τη ζωή μοναδικά
κανονικά κι ανήσυχα
γι’ αυτούς που φεύγουν ήσυχα
και λογικά

Αφού βρέχει και χιονίζει χρόνια
δείξε μου συμπόνια
κι ο λυγμός της ομορφιάς στα βάθη
κοίτα τι θα πάθει
προκειμένου να ‘χεις τέτοια λάμψη
πες το κι ας σε κάψει
πώς χαράζουνε στη φλέβα τύχη
κάτι τέτοιοι στίχοι
καμία φορά


Στιχοι:Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσικη:Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνεια:Δήμητρα Γαλάνη

Δε σου αφηνω εικόνα ή μονοπάτι σήμερα... Δε βλέπω τίποτα γύρω κι όλοι οι δρόμοι μου κλειστοί...φταιει η δική μου βροχή

Αχ...τα μάτια σου

Μπορεί ο πιο μεγάλος φόβος μου να είναι να σε κοιτάω στα μάτια... Καμιά φορά, του ξεφεύγω και τα διαβάζω προσεχτικά... κι αν τίποτα από όσα θέλεις δε μπορώ να αλλάξω...να φανείς μεγάλος!

Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε
έχουν τρόπο και μου λένε
για τον πόνο που πονούν.
Μ' ένα βλέμμα λυπημένο
πρωινό συννεφιασμένο
για την άνοιξη ρωτούν.

Με κοιτάζουν μου μιλούν και απορούν
αχ τα μάτια σου,
για τον έρωτα που χάσαμε ρωτούν
αχ τα μάτια σου.

Μάτια παραπονεμένα
μάτια που 'σαστε για μένα
θάλασσες υπομονής,
με κλωστούλες μεταξένιες
πλέκω τις κρυφές σας έννοιες
σε τραγούδι της ζωής.


Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη

και στον τίτλο μου για σήμερα μία από τις αγαπημένες μου στιγμές της εκπομπής...

Πίσω απ'το φως της μουσικής...

Για τις φορές που δεν έχουμε λόγο... Και για εκείνες που νομίζουμε/νε πως δεν έχουμε...
κι αν καποιος μπορεί να αποκωδικοποιήσει και να ερμηνεύσει τον πόθο του κάπως έτσι τότε... τον ζηλεύω!


Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
Και μήτε στ' όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ' ένα σκοπό χερουβικό

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι
κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού
που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει
κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετό


Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος

φόβοι & λόγοι!

πάντα σκοτάδι

φοβάμαι σου λέω

πού είσαι; και πότε έρχεσαι; και πόση σιωπή να αντέξω;

πότε θα φτάσεις στο μηδέν;

για' μένα ίσως ποτέ...

μάλλον ποτέ...

Φόβοι ή λόγοι;

Το "λάθος" είναι ένα επίθετο που μπορεί τόσο εύκολα να τυλίξει τις λέξεις άνθρωπος, στιγμή, περίοδος, τόπος, και να σε κάνει να νιώσεις αδύναμος μπροστά στη δυνατότητα του να αλλάξει τα χνάρια σου στους αιώνες...

Ναι, το δοκίμασα! Δεν ωφελεί!

και άκου και μία απίστευτη φράση:ξελογιάστρα μου..προσφώνηση το λένε; Έτσι θα το λένε..
την απομονώνω και στην αφήνω.
Υπογραμμισμένη και χιλιοσημειωμένη ανάμεσα σε εξισώσεις διθύρων, μεθόδους κόμβων και άλλα τέτοια ανυπόγραφα.
το κομμάτι λέγεται:Γράμμα χωρίς αποστολέα. Μ'αρέσει...

κι όσα πει να έρθουν... ας έρθουν
κι όσα ξεχαστούν και πάρουν λάθος μονοπάτι... δε βαριέσαι

καμιά φορά ο πιο μεγάλος έρωτας είναι το να περιμένεις! Κι όσες φορές σου πω το αντίθετο, κάνε τα στραβά μάτια και κράτα αυτό.
και μια συγγνώμη.
θα πω πολλές
τις συνηθίζω
φόβοι ή λόγοι;

ίσως και η σημερινή ρακή..

Αφορμή

"how can i be lost, if i've got nowhere to go?..."

καινούρια αφορμή! Για σκέψη, για μελαγχολία, για αναζήτηση,...

Πριν κανά δυο μέρες έγραψα τις πρώτες λέξεις..."Nothing compares to you..."

Συνέχισα με λίγα λόγια "μετρημένα" για τα νιώθω.

Χτες έδωσα το παρόν για να μην πάρω απουσία.

Σήμερα, νιώθω χαμένη! Αλλά από τι; Και από ποιον;

Πρέπει να κόψω αυτή την ταύτιση με τους στίχους!

κι εσύ δε βοηθάς

ο τίτλος έχει μια φθινοπωρινή ανάγκη... Για' σένα..