3 φωνές σαν μία

Δεν εχω λόγια- θα μου πεις τότε τι γράφεις;
Και θα σου πω αν δεν ήσουν απόψε στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, έχασες! Επίσης, αν δεν ήσουν την επόμενη φορα θα σε πάρω μαζί! Τα κορίτσια ήταν ασύλληπτα και κάνανε τόσο ωραία παρέα! Εμένα με ξέρεις έχω μια αδυναμία στη Νατασσούλα παραπάνω, αλλά ήταν υπέροχες και οι τρεις...
Ήταν και τα τσουπράκια μου εκεί-σχεδόν όλα-και ήταν-όπως θα έλεγε και η Τζο-έξοχα, έκτακτα και ρομαντικά μη σου πω!!!
Α! Γνώρισα και το κορίτσι της πόλης που τόσο καιρό διάβαζα και τόσο πολύ χάρηκα! Αννούλα μου... και πόσο της ταιριάζεις αυτής της πόλης!
Και κλείνοντας ο Γεράσιμος και ο Θέμης είναι Καλλιτέχνες και τους αγαπώ!
Αυτά για απόψε! Με περιμένουν Αθήνες και Θεσσαλονίκες να πάω να τους ξαναδώ!

Φιλί σε όλους τους!

ερεύνα!

Δύσκολη μέρα η σημερινή.
Είπα θα πέσω νωρίς. Αλλά με τριγύριζε μια ταινία που ο Δημήτρης είπε «Φοβερή, φοβερή» και χωρίς να το καταλάβω έπαιξε. Δε θέλω να σου πω τη γνώμη μου. Ήθελα απλά να θέσω το ερώτημα: Πιστεύεις; Και δε σου λέω στο Θεό, για να μην αρχίσεις. Αλλά πιστεύεις; Υπάρχει κάτι στη δύναμη του οποίου εσύ να θέλεις να γυρίσεις το βλέμμα και να αφήσεις τις φωνές μέσα σου να του φωνάξουν, να ουρλιάξουν απλά για να σε ακούσει, ή για να το κατηγορήσεις για αδικία. Υπάρχει; Πες το όπως θέλεις, όπως σου κατεβαίνει... Αλλά υπάρχει; Κι αν δεν υπάρχει πόσο ήρεμος μπορείς να νιώθεις;
Θα μπορούσε νά’ ναι η αγάπη, ο έρωτας, ο άνθρωπος, η αλήθεια, το χρήμα.
Στο «Δαμάζοντας τα κύματα» η Μπες νομίζω είχε πίστη. Για την ακρίβεια μία αυστηρά προσωπική μορφή πίστης. Στο δικό της Θεό ας πούμε. Στην έκφραση των συναισθημάτων της. Σε ό,τι την έκανε να τα ελευθερώνει. Στον Γιαν, την Ντοντο, το θεό της. Νομίζω κάθε φορά καλούσε τον εαυτό της να της δώσει τις απαντήσεις που έτσι κι αλλιώς ήθελε να ακούσει. Να νιώσει κάποιον να της επιβεβαιώνει κάθε δικαίωμά της στην ελευθερία.
Εσύ λοιπόν;
Εγώ δεν ξέρω σε τι πιστεύω.
Ή μάλλον ξέρω. Απλά κάθε φορά που το συνειδητοποιώ εντυπωσιάζομαι προς στιγμήν λες και δεν το ήξερα αλλά τελικά βάζω ένα τικ και πάω παρακάτω. Είναι η ελευθερία του κάθε ανθρώπου να είναι ο εαυτός του.
Και μη μου πεις τι μας εμποδίζει να είμαστε ο εαυτός μας θα γελάσουμε και οι δυό και θα μιλήσουμε για τον καιρό.
Είναι τρόπος ζωής. Κι όποιος αντέξει.

Ναι, η ανάρτηση μένει ημιτελής. Δεν μπορώ να στην πάω παρακάτω μόνη μου.

Μήπως τελικά πιστεύω στο μαζί;

υπομονή

Δεν αντέχω άλλο έναν χρόνο! Απλά δε μπορώ. Εσύ τα όνειρά σου τα κυνήγησες; Εγώ; Εγώ τι; Εγώ πότε; Υπάρχουν λέξεις μέσα μου και μουσικές κι εμένα με έχουν φάει τα θυρίστορ, οι τάσεις κατωφλίου, και κάτι άλλα που δε θυμάμαι ούτε το όνομά τους...
Ευτυχώς έρχεται η Τετάρτη και θα αρχισω πάλι τα μαθήματα με τη Μαρθούλα μου.

Κουράστηκα.Και το ερώτημα είναι: Η υπομονή εξαντλείται; Και αν ναι, πότε;

καταλήξεις

Με χάδια τρομαγμένα , με κουρασμένα χάδια
Του νου μου τα σκοτάδια απόψε ντύνομαι
Λευκό πανί υψώνω και πάω οπου με πάει
Αυτό που με σκορπάει σου παραδίνομαι

Φωτιά μου εσυ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας
τη φλόγα σου δως μου και γίνε μου φως μου
χρυσομαλλο δέρας !
Φωτιά μου εσυ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας
το χέρι σου δως μου και γίνε του κόσμου το πέρας!

Μονάχη μες στους ξένους και μες τους φίλους μόνη
Να ξερα τι σε σώνει στον πόνο στη χαρά
Γυαλλι που δεν ραγίζει θα βρισκα να σου τάξω
Πες μου πως να πετάξω με δανικά φτερά

Φωτιά μου εσυ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας
τη φλόγα σου δως μου και γίνε μου φως μου
χρυσομαλλο δέρας !
Φωτιά μου εσυ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας
το χέρι σου δως μου και γίνε του κόσμου το πέρας!

Της φυλακής μου πόρτα εσύ και αντικλείδι
Κι εγώ μικρό στολίδι στον ασπρο σου λαιμό
Θα πώ ενα τραγούδι σήκω να το χορέψεις
Τα ματια να μου κλέψεις για πάντα πριν χαθώ

Θα πώ ενα τραγούδι σήκω να το χορέψεις
Τα ματια να μου κλέψεις για πάντα πριν χαθώ

Θα πώ ενα τραγούδι σήκω να το χορέψεις
Τα ματια να μου κλέψεις για πάντα πριν χαθώ



Προτίμησα την εκτέλεση του δίσκου. Πρόσεξε τις καταλήξεις στο ρεφραίν. Είναι σα να ήρθαν από άλλο κόσμο.
Του Μίλτου.

Φιλί

άφιξη...φυγή!

Ερωτεύτηκα!Το φετινό καλοκαίρι, τις φετινές 2 βδομάδες στην Ξανθούλα μου, τις απίστευτες μέρες και νύχτες μας εκεί, την ηρεμία, τις βόλτες, τη ζεστασιά αυτής της πόλης και ίσως και να έχω ευχηθεί και 100000 φορές να είχα γεννηθεί εκεί και να τα είχα ζήσει όλα από την οπτική της πόλης αυτής. Όχι γιατί είναι καλύτερη ή γιατί μου πάει περισσότερο... Αλλά ίσως γιατί αυτό που μου λείπει το βρίσκω εκεί.
Δεν ξέρω αν ξεκουράστηκα, αλλά σίγουρα έχω πολλά να θυμάμαι.
Είδα και κάτι που το κάνω πάντα λάθος. Δεν έχω υπομονή. Και προσπάθησα να το "παλέψω" κιόλας. Φέτος με κούρασαν πολλά, ίσως κι εγώ να κούρασα καταστάσεις ή ανθρώπους με τη σειρά μου. Ποιος ξέρει; Δεν αλλάζει κάτι τώρα έτσι κι αλλιώς. Απλά είναι η πρώτη φορά που μπορώ χαμογελαστά να σου πω "Καλό Χειμώνα" και να θέλω τόσο να στο στείλω μαζί και με μία αγκαλιά που όσο κι αν γκρινιάζεις γι' αυτή τηνευχή δεν πτωούμαι.
Δεν έχω στόχους για φέτος. Θέλω να τελειώσω τη σχολή και να πάει καλά το ωδείο.

Δε θέλω άλλα καμμένα δάση για φέτος και για πάντα! Μπορείς;
Πιο "το απαιτώ" δεν έχει!
Ευχαριστώ!

(Φιλί στο ξαδερφάκι μου-δε θα το διαβάσει αλλά, δε βαριέσαι... Εγώ την αγαπώ!
Α! Η εικόνα καμία συναισθηματική αναφορά δεν έχει σε όλο αυτό αλλά είναι από το αγαπημένο μου μέρος...)

κρακ!

ή όπως αλλιώς κάνει το γυαλί όταν σπάει!

Αγαπάμε αληθινά όταν αγαπάμε αναγκαστικά; Από υποχρέωση, ή λόγω γεννετικών ομοιοτήτων; Αγαπάμε αληθινά ποτέ, τελικά; Και έστω ότι αγαπάμε! Έχουμε τους τρόπους ή και τη μαγκιά να το χαρίσυμε στον άλλον με τρόπο που η δική του ψυχή το καταλαβαίνει;
Κάπου κοντά στο γκάζι, με μπύρες και αεράκι αθηναϊκό γεννήθηκαν όλα αυτά τα ερωτηματικά!Το χειρότερο είναι ότι δεν είχα προετοιμαστεί καθόλου, και μετά από μία αυτοεξορία πώς να ξαναμπεις στον κόσμο και να αρχίσεις να ξανααρθρώνεις λέξεις που να τις καταλαβαίνουν οι γύρω σου και να μην ξεφεύγουν από το θέμα; Κι αν τελικά συνειδητοποιήσεις πως όλο αυτό είναι τόσο έξω από εσένα και τοσο όχι-κατανοητό πώς μπαίνεις στο κατάλληλο mood; Βάζοντας τον εαυτό σου στην ίδια θέση θα ένιωθες τουλάχιστον μόνος. Μπορεί και ξεκρέμαστος. Θέλεις απλά να γίνεις ένα μεγάλο χαδί, σα δροσερό αεράκι να περάσεις πάνω από τις πληγές και να τις λειάνεις, αν όχι να τις γειάνεις.
Απλά, κάποιες από δαύτες τις σωματοποιείς κι εσύ ως ακοατής. Και τότε; Τι φεύγει; Και πώς;

Καμποσα βήματα παραπέρα (Τεχνόπολις για φόντο) ένα αεράκι πήρε μερικές βαριές αναπνοές μαζί του...και κάποια δικά μου όνειρα. Τι τα θες; Πώς το είπες το απόγευμα;
-Ε, μην πετάμε και στα σύννεφα!
Δε θέλω άλλες συμβουλές, αναλύσεις, γνώμες, κρίσεις, "κατηγορώ", υποδείξεις ή οτιδήποτε! Απλώς δε θέλω!
Καθένας την καμπούρα του! Έτσι κι αλλιώς πόσες ωραίες καμπούρες έχεις δει; Γιατί η δική σου νά κάνει τη διαφορά;
Κάπως έτσι δε μου το έμαθες;

memo

αύριο βράδυ θα το ξαναδώ...


Μιλάμε για αγάπη!
μεγάλη....

άουτς!

Μία

Αν έπρεπε να διαλέξεις μόνο μία λέξη για να σου τη χαρίσεις, ποια θα ήταν;

Πάμε

Πάρε με από' δω!
Μακριά!


Εγώ κι εσύ κι ο κόσμος απ'έξω...



Ε;

μέχρι αύριο

Και τι έχει πλέον σημασία; Να ερωτεύεσαι ή να περνάς καλά; Να νιώθεις ή να ζεις; Όχι, ψέματα σου είπαν. Δεν πάνε αναγκαστικά μαζί αυτά...Κάθε άλλο! Κι εμένα τι μου προτείνεις; Τι να προτιμήσω; Έχω κλεισμένο μέσα μου ένα σακί εγωισμό. Και νομίζω πως το χάραξες κάπου κι έχω αρχίσει και παρατηρώ διαρροές. Δε γουστάρω να διεκδικώ, πώς το λένε; Δε θέλω! Όποιος δε θέλει να είναι εδώ φεύγει, είναι τόσο απλό! Δεν ξέρω πού το χάνεις, δεν καταλαβαίνω.
Κλειδώνω μέχρι αύριο. Θα μπει ο έρωτας στη ζωή μου. Είναι καινούρια, πανέμορφη, δική μου και μένει μόνο να την πάρω στα χέρια μου και να αρχίσω τη μελέτη σ'εκείνη. Α, και ψάχνουμε και όνομα... Καμιά ιδέα;;

Για έναν έρωτα

Και μετά από μια μέρα πιο βαριά κι από καληνύχτα σε βροχή, οι κυκλοθυμίες μου μου επιφύλλασσαν μια ακόμα αλλαγή...
Το cd του Κράου "Για έναν έρωτα"..
Από μια βραδιά ζωντανή, ολοζώντανη στις 26 Ιούνη του εφτά. Και η λέξη ζήλεια μου πέφτει τουλάχιστον λίγη! Είμαι τουλάχιστον ερωτευμένη με τις "γλυκιές παραφωνίες" του όπως διάβασα κάπου και ταυτίστηκα, με το ταμπεραμέντο του, με την κιθάρα του Μπαλταζάνη αρρωστημένα, με το κοινό που ξέρει τους στίχους όλους απέξω και τους ζει.. Και κάθε φορά που ακούω τον Σταμάτη να λέει "σ'αγαπάω σαν οτιδήποτε", αναρωτιέμαι "πώς έφυγες απ'τη ζωή μου έτσι" και σε ερωτεύομαι σα νά'σουν στίχος του... Άναρθρη κραυγη του, ή σολάρισμα της φωνής του..
Άκουσέ τον το δίσκο! Επιβάλλεται κι ακόμα παραπέρα...

Ζητάει κάπου ένα λα μινόρε κι είναι σα λέξεις οι νότες του... Κι αρχίζει το "πώς έφυγες"...Κι όλα τα "γιατί" του κόσμου ηχούν στ'αυτιά μου...και το χειρότερο σχεδόν πονάνε το δέρμα μου. Αλλά τελικά απόφασίζω με σειρά τυχαία να πάω να "πιάσω ουρανό" κι αν κυλήσω και μεθύσω είναι μάλλον γιατί το φιλί σου δε μου ήταν αρκετό ή γιατί το δικό μου δεν έχει μέτρο... Κάπου το χάνω..Σε χάνω...Και έχω μάθει να φταίω εγώ, που θά'μαι πάντα παιδί αυθόρμητο και που δεν ξέρει τα παιχνίδια της αγάπης,ή του έρωτα; Τέσπα...
"Θέλω να σε φιλήσω στα χέρια σαν εικόνα σ'εκκλησία.."
Κι εσύ τι φταις; Εγώ δεν έχω πολύ. Είμαι παιδί ακόμα...Πού θα μου πάει..θα μάθω κι εγώ και θά'μαι μια μέρα κορίτσι μεγάλο.
Θά'χω παρέα μου και τότε 4 δίσκους...
"Σκουριασμένα χείλια"
"Ανθρώπων έργα"
"Για έναν έρωτα"
"Μέχρι το τέλος"
κι ίσως η λίστα να μεγαλώσει..ΠΟύ ξέρεις; Κι αυτή σαν κι εμένα...Μια μέρα..

στα σίγουρα

Χτες βράδυ μου μίλησες και για τα όνειρά σου.. Κι αν όλα τα άλλα ήταν λάθος, αυτό ήταν σωστό! Και από αλήθεια είχε αρκετή. Αλλά εγώ τι; Εγώ πώς; Εγώ γιατί; Εγώ πού;
Κι απάντηση μάλλον δεν έχω...
Εγώ πρέπει να τελειώσω τη σχολή και να αρχίσω από το μηδέν. Πιο μηδέν δεν έχει. Και άντε και άρχισα. Μετά τι; Σε διαβάζω μην το ξεχνάς. Και εσύ "ΔΕΝ". Πιο "ΔΕΝ" δεν έχει. Και όνειρα πώς να κάνω; Και από στιγμές ποια να κρατήσω;
Και τα λόγια μου πότε δε θα είναι λίγα; Και τη γέφυρα πότε θα την περνάνε; και αυτά που με αφορούν πότε δε θα αφορούν μόνο εμένα;
Πάμε στη θάλασσα; Να βάλω μουσικές να μη σε κρατάνε μέσα και να μη μπορείς θέση να βρεις πουθενά και νά'μαι εγώ κάτω από ένα σκιερό και να μη με απειλεί τίποτα; Έτσι δεν έχουν φαγωθεί να μου λένε; Τότε δε λένε ότι θά'μαι καλά κι ευτυχισμένη;
Αλλά ξέχασα... Εσύ έτσι έχεις μάθει! Στα σίγουρα..
Εγώ πάλι που έμαθα στα αληθινά σε ποιο σύμπαν να πάω να χωθώ;

ευτυχία

ευτυχία είναι να φεύγεις από ένα λάιβ και να νιώθεις ανάλαφρος...
φτερό την καρδιά που λέει και ο ποιητής..
..να έχεις μαζί σου πρόσωπα αγαπημένα...
..να έχεις πρόσωπα αγαπημένα...
..να βρίσκεις τον εαυτό σου...
..να περνάς το πρωί σου στο στούντιο και να φτιάχνεις κάτι που να έχει μέσα του εσένα και όσα αγαπάς..
..να βλέπεις τη μαγεία των ανθρώπων σε νότες, σε στιγμές..
..να λείπεις εσύ αλλά να μη φεύγεις στιγμή από τη σκέψη μου...


ευτυχισμένη είμαι
και νιώθω ευγνωμοσύνη.
τι ομορφοι ανθρωποι υπάρχουν γύρω μας...
απλά για να είναι η παλέτα πλήρης χρειάζεσαι όλα τα χρώματα...και σίγουρα το ίδιο υλικό, την ίδια πάστα δεν το λένε;
αυτό...

συναυλία

Έχω καιρό να σου γράψω. Δεν ξέρω γιατί. Δεν είχα χρόνο, δεν είχα και λόγο.
Τώρα έχω να σου πω πολλά κι από πού να ξεκινήσω;
Είμαστε τελικά οι πέντε όγδοα και κάνουμε τα πιο μεγάλα μας όνειρα παρέα
Μέσα μου κάτι με στέλνει στα χαρτιά μου
Βρήκα τις στιγμές μου στη μουσική
Βρήκα και τον εαυτό μου σ'αυτήν

Για σήμερα έστω ότι πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από τη συναυλία της Χαρούλας πέρσι. Κι είναι σα να ετοιμάζομαι τώρα να πάω στο στάδιο. Και θυμάμαι τη συναυλία σα νά'ταν τώρα που έπαιζε. Κι εσένα θέλω τόσα να σου πω...
Αλλά στα κρατάω σε ψιθύρους...


"νά'μαι εγώ με εσένα, κι όλα ανεβασμένα..."

να γελάς
και καμιά φορά νά' ναι και για' μένα...

μια από αυτές τις νύχτες

χτες βράδυ ακούγοντας τα παιδιά ξανάγραψα
και ήταν πιο εγώ από ποτέ

τουλαχιστόν κάποια πράγματα τα αποκωδικοποίησα...

κι ο στίχος από τα ξύλινα λέει:
"Μια απ' αυτές τις νύχτες που ονειρεύεσαι μα δεν κοιμάσαι, θ' ανάψω μια φωτιά που θα τη δεις όσο μακρυά και να 'σαι και θα κάψω αυτόν το χάρτινο ουρανό..."

Σαμποτάζ

Πόσο τυχερός μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος που έχει δει για μια φορά στη ζωή του τη Λένα από κοντά και έχει ακούσει τη φωνή του Γιάννη Παλαμίδα, κρυστάλλινη, να σπάει κάθε ενοχή και κάθε τι παλιό και να του δίνει ζωή ξανα;
Αυτό νιώθω! Τυχερή!
Και χαιρομαι απίστευτα που το χάρηκε και η Μ. Συνήθως μετά τα live βάζω το cd να παίζει για να μου αφήνει την ενέργεια του καλλιτέχνη σε κάθε άκουσμα. Απόψε δε θα το κάνω! Είμαι σίγουρη πως δε θα ξεχαστεί ποτέ!
Και ναι, η φωνή του Γιάννη είναι αληθινό διαμάντι. Και η Βικτώρια...σωστή μούσα! Η Μάρθα κράτησε μόνο μια εσάνς της μελαγχολίας της απόψε. Η Εtten ήταν αποκάλυψη.
Πόση αγάπη μπορεί να κρύβουν οι μουσικοί για αυτούς τους ανθρώπους; Πόσο σεβασμό και θαυμασμό;
Ο Τσιρλιάγκος ήταν αυτό που είπε η Λένα! Μαέστρος!
Και ναι, μοναδικό μου κοπερτί... Απόψε μας έκαναν σαμποτάζ!
Και ήταν τόσο δικό μας όλο αυτό...

Εμπειρία ζωής! Δικής μας ζωής

τόση δα!

Είναι πάλι μία από εκείνες τις μέρες που νιώθω μια σταλιά. Και που νιώθω και πάλι κοριτσάκι Polly Pocket! Τα παιχνιδάκια που είχε η ξαδέρφη μου σε αφθονία κι άνοιγαν κάθε καλοκαίρι που πήγαινα στο χωριό και έκλειναν μόλις έφευγα. Και που αποχωριζόμουν τόσο...δύσκολα; Τόσο, τέλος πάντων. Σχεδόν τα ζήλευα. Εγώ τέτοια δεν είχα ποτέ. Φοβάμαι πως αν μια μέρα με αφήσουν μέσα σε παιχνιδάδικο θα αγοράσω όλες τις Polly που θα βρω μπροστά μου! Αν και τι θα τις κάνω; Δε μου φτάνει ο εαυτός μου; Χρειάζομαι και είδωλο για να ταυτιστώ;

Πάμε στην κυρία Λένα απόψε! Και νιώθω πως μου κάνω το δώρο μου για το 2009.
Επιτέλους...
Άργησα να τη μάθω αλλά ήρθε ο καιρός να ερωτευτώ τη φωνή του Παλαμίδα.

χιόνι

"φεύγω
από αυτό που νιώθω
μόνη
σε μια νυχτιά
ήπια
σε είδα
στην ξενιτιά"

κι αυτή η ξενιτιά θά'ναι για πάντα ξενιτιά;
κι εσύ πατρίδα δε θ'αλλάξεις ποτέ;
κι εγώ πότε θα βάλω ".";
κι αυτή η σκιά πότε θα φύγει;

όταν το μίσος είναι τοσο δίπλα σ'αυτά που νιώθεις
κι όταν δεν υπάρχει μισός στίχος να χωρέσει αυτά που θά'θελες
και καμιά λέξη δεν είναι αρκετή για να δώσει εξηγήσεις
και καμιά ψυχή τόσο δυνατή για να ξεχάσει
και καμιά στιγμή δε φαντάζει τόσο άδικη
και καμιά σιωπή τόσο κατανοητή
κι αναρωτιέσαι απλά "γιατί";
και ψάχνεις εξηγήσεις
ή αλήθειες
και καμιά φορά ούτε καν αυτά
θέλεις ίσως ένα ψέμα της στιγμής να σε παρηγορήσει ή να σε αφήσει να ξεχαστείς
και λες άσ'το θα πιω κάτι καλύτερα
και δε βοηθάει
για πρώτη φορά ούτε κι αυτό βοηθάει
και ποιος έχει αρκετά κλειστά αυτιά για να μη δώσει αξία στα λόγια και να σταθεί στα μυστικά
γιατί έχει δίκιο
τα μυστικά καμιά φορά γίνονται πιο βαριά γι'αυτόν που τα ακούει
κι εγώ τι να σου πω;
τι θα ακούσεις;
τι θα αντέξεις;
τι θα μπορέσεις;
δε θα αλλάξεις τίποτα
δε μπορείς
κι εκείνος που μπορεί δε θέλει ή δεν ξέρει πώς
άρα...
κι απόψε σκοτάδια

"πουτάνες οι ελπίδες μου
με όλους έχουν πάει..."

πάντα έλεγα "έχε πίστη"
το "πού" ή το σε ποιον στο αφήνω εν λευκώ...
αλλά μόνο έτσι μπορεί...

και αυτή η νύχτα...

Για όλα αυτά που δεν ήρθαν
Για όσα δεν ένιωσα
Για όσα δεν έσβησες
Για όσα άφησες πίσω
Για όσα δεν μπορέσαμε
Για όσα μου άφησες ενδεχόμενα
Για όσα κράτησα από εκείνη τη νύχτα
Για όσα πεισματικά αρνούμαι να σβήσω
Για όσα φοβάμαι ακόμα
Για όσα δε μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα
Για όσα δε θέλω να ζήσω

Γιατί τα ενδεχόμενα έχω την τάση να τα θεωρώ υποσχέσεις...
Δε φταις εσύ! Εγώ!
Κι όταν μού'γνεφε η καρδιά, φοβόμουν...
ίσως απλά να σε ήξερα καλά...

Αν

Ξέρεις κάτι; Θέλω να ρίξω όλα τα τουβλάκια, όλα, να μην ξαναβγει κανένα, να γκρεμιστεί ο τοίχος, να φύγει κάθε κάλυψη, να μπορώ να δω, να μπορείς να νιώσεις και να φτάσω εκεί που θέλω.
Και να μην πάει ούτε μισή ώρα χαμένη.
Και αν μπορούσα τώρα να διαλέξω, θα κουλουριαζόμουν στο κρεβατάκι μου, θα κράταγα τα μάτια μου κλειστά και θα περίμενα να σου ξεφύγεις και να έρθεις.
Έχω σκαλώσει-θυμήθηκα τα νιάτα μου- με την Alicia Keys.

Νομίζω την αγαπώ απ'την αρχή.

[ . ]

.


Πρέπει να με βρω. Ξανά.
Πρέπει να με βρω. Απ' την αρχή.
Θέλω να με βρω. Πριν χαθώ και πάλι στη στροφή.


Να με αντέχεις! Ίσως και να με προσέχεις

Συγγνώμη για το λίγο μου...
Κάποια στιγμή θα το κάνω να είναι πολύ. Να μην αντέχεις σχεδόν.
Να σε φτάνει

Καλημέρα

inner voice

Είπα πριν την Ανάσταση να σου γράψω δυο λέξεις ίσα να δηλώσω παρουσία!
Ηχηρή σαν απουσία! Ξέρεις από αυτά εσύ...
Νοσταλγώ τις θάλασσες του νου, τη ζεστασιά της αγκαλιάς και την ανάσα της αγάπης.
Πώς το λέει το τραγούδι να δεις:
"Αγάπη λίγη δε μπορώ,πολλή να γίνει κι ας καώ!"
Αυτό ακριβώς!
Κι αν ελπίζω κάτι φέτος σε ένα κλίμα σίγουρα "όχι-κατάνυξης" είναι η γαλήνη, η άπειρη... Αυτή που νοσταλγώ!
Γι'αυτό φύγε... έχω μάθει να ακούω την inner voice μου, την εσώτερη φωνή που έλεγε η κυρία Λένα Π. κι αυτη λαχταρά γαλήνη...

Άνοιξη...

Κουράστηκα! Πιο πολύ από ό,τι φαντάζεσαι. Και πλέον δε θα βρω σε κανέναν ελαφρυντικά!
Όποιος φοβάται να ζήσει, ας μην χαλάει τη ζωή των άλλων που το παλεύουν.

Αύριο έχει live η Νατασσούλα μου και όλα τα άλλα ας σωπάσουν. Θέλω να ακούσω...

Καλή άνοιξη όπως και νά'χει!

Ευχαριστήριο

Και σήμερα που λες, που μόνο μια μέρα πέρασε από χτες, εγώ μεγάλωσα ένα χρόνο! Μπορώ να σου πω χιλιάδες πράγματα- και το εννοώ- που άλλαξα φέτος αλλά θα βαρεθείς και κανένα νόημα δεν έχει!
Η ανάρτηση αυτή αιτιολογείται(δεν πάει η λέξη αλλά συγγνώμη) ακριβώς από τον τίτλο της!
Το συγκεκριμένο τραγούδι εμένα με έχει ορίσει. Και μου έχει εξηγήσει πολλά πράγματα που άλλαζαν χωρίς να μπορώ να τα παρακολουθήσω...
Τραγουδάει η Νατασσούλα μου, που εσύ ξέρεις πόσο αγαπάω, όλες οι θάλασσες του κόσμου ηχούν στ'αυτιά μου από την ψυχούλα του ζαχαρωτού μου-και τα έγχορδά του προφανώς-, και τα λόγια τα βρήκε για'μένα ο j μου και, αν και γίνομαι τόσο κτητική με τα λόγια του, αυτό για΄μένα εξηγεί πολλά!
Απόψε, ήμουν μαζί με κάποιους ανθρώπους που αγαπάω, με όλη τη σημασία της λέξης και μου είπαν χρόνια πολλά με μια μεγάλη αγκαλιά!
Και κάποια άλλα αγγελούδια μόλις άλλαξε η μέρα με σκέφτηκαν και τους αγαπώ πολύ όλους...

Σε λίγες μέρες έχω μια προσωπική "γιορτή". Κάποια στιγμή σου μέτρησα 6 μήνες! Και πιο περήφανη από ποτέ σου μιλάω για τον 1ο χρόνο.

Η ζωή ΣΟΥ είναι τώρα και είναι για' σένα! Μην αφήνεις καμιά στιγμή να ξεφεύγει.

"με τα καράβια που με πήγαινες να δω... ταξίδευα!"

Μην ψάξεις για προορισμό! Δεν ωφελεί ! Αν ψάχνεις για κάτι, τότε είναι η καλή παρέα!

Την αγάπη μου!

Δε θα μπορούσε να λείπει...

(Εσύ που το αγαπάς όσο κι εγώ, άκου το παρέα μου...και μη λείπεις πια!)

bottom

Απόψε ξεπουλάς. Ξεπουλιέσαι! Όσο- όσο θα σε αφήσεις απόψε. Απόψε’ αυστηρά! Γιατί οι στιγμές που πιάνεις πάτο είναι στ’ αλήθεια στιγμές και τις ζεις απ’ την ένταση κι όχι απ’τη διάρκειά τους. Πνίγεσαι! Κι όπως όταν πνίγεσαι, κι ο χρόνος σέρνεται ανάμεσα στις στιγμές, εσένα η ζωή σου εκείνη την ώρα μοιάζει να κάνει άλματα. Με μοναδικές στάσεις σε κάποιες φτερωτές στιγμές, που ίσως να μην τις θυμόσουν και όλες. Χάνεις το μέτρημα και μπλέκεσαι μεταξύ βημάτων και αλμάτων. Σε γεμίζει το αδιέξοδο αυτό τόσο απόλυτα που αν ξεπουλάς ό,τι μπορείς είναι για ν’ αδειάσεις. Για να ξαναβρεις το μέτρημα και την ισορροπία σε βήματα και άλματα κι όλη αυτή η διαστολή χρόνου να πάρει ένα τέλος. Κι εσύ γεμάτος από αυτή τη χαρά της νέας αρχής, αν και τελείως άδειος, νιώθεις ο πιο ακριβός, ίσως και ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου. Γιατί η μεγαλύτερη χαρά, ακόμα και από αυτήν της κατοχής, είναι η χαρά της διαχείρησης! Της μοιρασιάς αν θες. Κι όλα τότε είναι θέμα προσωπικής ηθικής. Και καμιά δικαιοσύνη δεν είναι ισχυρότερη από την ελευθερία της ψυχής. Αν και η πιο χρήσιμη μάλλον είναι αυτή του πνεύματος.

όμορφη βραδιά

Μετά από μία υπέροχη βραδιά στο Κύτταρο έχω να πω τα εξής:

. Ο κυρ-Νίκος είναι εξαίρετος μουσικός, εκτός από ένας τόσο γλυκός άνθρωπος. Πραγματικά είχα καιρό να ακούσω τόσο τρυφερό παίξιμο κιθάρας.

. Η Βασιλική Καρακώστα αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει και η διασκευή του "Βάλε μου να πιω" ήταν κάτι παραπάνω από υπέροχη.

. Ο κύριος Νίκος Σάλτας είναι πραγματικά δοσμένος στη μουσική και του βγάζω το καπέλο.

. Ο "διάλογος" της κιθάρας του κυρ-Νίκου και των πλήκτρων του Σάλτα ήταν θαύμα. Πραγματικά να είναι καλά!

. Το μπάσσο του κύριου Μιχάλη Καλκάνη "μίλαγε"!

. Το κοντραμπάσσο στο "βάλε μου να πιω" ηχεί ακόμα στ' αυτιά μου.

Γενικά ήταν ένα υπέροχο live.

Κυρίως γνώρισα το Θεανάκο μου! Και είμαι πολύ χαρούμενη γι'αυτό. Είναι σκέτο αγγελούδι και την ευχαριστώ για απόψε. Και οι φιλεναδίτσες της είναι τόσο καλά παιδιά!!(Μακάρι να ήταν και η Γιωργίτσα μας εκεί)

(Δεν είναι η σημερινή εκτέλεση με το κοντραμπάσσο, αλλά είναι αντιπροσωπευτικό. Βασιλικούλα μου συνέχισε έτσι!!)

Messed up

Δεν τό'χουμε...

Η πιο just ευχή για φέτος ήταν :"...με πιο πολύ θάρρος και αυτοπεποίθηση". Ξέρω πως έγινε ειλικρινά και με κάθε αγάπη και πως η ψυχή που ευχήθηκε ήταν πεντακάθαρη και βουτηγμένη στην αλήθεια και την ομορφιά!
Απλά, δε θα πιάσει! Ούτε και φέτος!
Με βαρέθηκα!

Κι ό,τι άσχημο μπορείς να σκεφτείς σε επίθετο μου το έχω κοτσάρει!

Μπράβο μου!

my-siren

Νομίζω πως η απόγνωση φτιάχτηκε για' μένα ειδικά. Όσες φορές έχω αφεθεί στα νερά της, γεννιέμαι καινούρια. Και κυρίως ΚΑΘΑΡΗ. Κι αν προχτές η γιωργίτσα(ρε αλήθεια σε ευχαριστώ) δεν είχε παίξει το κομμάτι της Tori τώρα εγώ τίποτα από όλο αυτό δε θα είχα νιώσει. Και θα μου πεις: δε βαριέσαι; Και θα σου πω, ναι βαριέμαι όλα τα άλλα εκτός της μουσικής, των λέξεων, και της παρέας. Και χτες βγήκα με μια αγαπημένη παρέα(είχαμε κάποιες ηχηρές απουσίες αλλά όταν κουβαλάς κάποιον μέσα σου σχεδόν ποτέ δε λείπει), έφτασα σε κάποιες λέξεις που δε με είχαν αγγίξει ενώ ήταν τόσο απελπιστικά εγώ και έφτιαξα τη δική μου διασκευή στο Siren, εγώ η φωνή μου και η κιθάρα μου. Και όταν κάτι δεν το έχεις ζήσει, γιατί φοβάσαι, ντρέπεσαι τον εαυτό σου ή δειλιάζεις και ξαφνικά γίνει δικό σου, στιγμή σου, ανάγκη σου, τότε γκρεμίζεται ένα πρώτο εμπόδιο. Κι εγώ είμαι τόσο γεμάτη από αυτό.

Οι στιγμές είναι που μετράνε! Οι στιγμές είναι που μένουν. Οι στιγμές είναι αυτές για τις οποίες οφείλουμε να είμαστε ο εαυτός μας...

Καλημέρες! Διαλέγεις εσύ τους ήχους σήμερα! Εγώ απλά ακολουθώ. Θα βάλω και την κιθαρίτσα μου να σου μουρμουρίσει για να μου πεις πώς σου φαίνεται.

Φιλί!

siren

Πριν λίγο το άκουσα στην εκπομπή της Γιωργίτσας μου.

Πάει καιρός από όταν το πρωτοάκουσα. Και όλη αυτή η απόγνωση ξαναήρθε. Και όλες αυτές τις μέρες που ήμουν τόσο καλά ήξερα πως θα χτυπήσει. Και θα με βρεί στο ψαχνό, όπως κάθε φορά. Τουλάχιστον ευχαριστώ! Αυτή τη φορά σχεδόν το ήξερα και προετοιμάστηκα.
Κρατάω δύο-τρεις φράσεις:

almost brave
almost in love

and you know you're gonna lie to you

Θα το παίξω τώρα. Κι αν κλείσεις τα μάτια ξέρω πως θα φτάσει ως εκεί. Κι ας μην έχεις ιδέα πώς μοιάζει η φωνή μου για' σένα.
Θα με βρει το πρωί στους δρόμους. Και θα ακούω τις σειρήνες ώσπου να έρθει το φως.
Όλα σχεδόν...
Όλα μισά...
Τίποτα δε μ' αφήνεις για σιγουριά...

be yourself!

Καλησπέρααααααααααα!
Για σήμερα είχα ετοιμάσει ένα κομμάτι της M. W. για να παίξω στη Martha αλλά χτες βράδυ ανάμεσα σε κάτι ασκήσεις πεδίων(ηλεκτρικών για την ακρίβεια) έπιασα την κιθαρίτσα μου και έφτιαξα μόνη μου το πρώτο κομμάτι μου. Και αχ... κι ας μην είναι ωραίο το έφτιαξα εγώ κι αυτό με τίποτα δεν ανταλλάσσεται. Όπως καταλαβαίνεις αυτό έπαιξα σήμερα στο μάθημα και ήταν η τελειότερη στιγμή με τη Marth-ούλα μου. Και ναι, στο δηλώνω αν κάτι με γεμίζει και με αδειάζει και με ξαναγεμίζει κλπ είναι ακριβώς αυτό.

Η Martha είπε πως δεν πρέπει ποτέ να προσπαθώ να αλλάξω αυτό που είμαι, γιατί οι άνθρωποι σε εμάς αγαπάνε την αλήθεια μας. Και της είπα πως εγώ θέλω απλά να μην είναι τόσο παιδικός ο τρόπος μου σε όλα... Μέγα λάθος!
Κάποτε έλεγα πως μεγαλύτερη τέχνη είναι αυτή του να μένεις πάντα παιδί. Και γι' αυτό θα προσπαθώ πάντα. Στο λόγο μου. Απορώ γιατί το εχθρευόμουν. Σ' ευχαριστώ για τα φώτα σου. Άλλη μία φορά....

Μια μεγάλη αγκαλιά κι ένα φιλί!

be yourself....!

αναφορές

Θα σου πω το εξής: Χτες συνειδητοποίησα πως ένα από τα πιο όμορφα συναισθήματα είναι το να νιώθεις πως ανήκεις σε κάποιους ανθρώπους. Πως όπως και να έχει έχεις ένα κομμάτι σου αφημένο στα χέρια τους...Για να μην αναφερθώ στο κομμάτι που τους έχεις κλέψει...(σσσσσσσσσσσσσς μυστικό!).
Ναι, είναι ασφάλεια και ευτυχία και χαρά και αλήθεια το να έχεις κάπου τις αναφορές σου και τα στεγανά σου..

υ.γ. χαλάλι οι φυσικοθεραπείες... έφτιαξα το αριστερό και χάλασε το δεξί! Αλλά είμαι καλά...

Να μου είσαι κι εσύ! Το απαιτώ!

στιγμές ευτυχίας

Χτες θυμήθηκα τι θα πει "στιγμές ευτυχίας". Όταν έχεις γύρω σου ανθρώπους που αγαπάς αυτές οι στιγμές ξεπηδάνε από το πουθενά κι αν μέσα σου μόνο κενό θεωρούσες πως έχεις, θα σε βοηθήσουν να τα δεις όλα καλά κι απ' την αρχή, με μια καρδιά γεμάτη.

Σας αγαπάω πολύ! Και ξέρετε ποιοι είστε!

υ.γ. Δε θα ξαναπιώ τόσο!
υ.γ.2 Το βλέπεις κι εσύ ότι η προηγούμενη πρόταση είναι εντελώς όχι-εγώ;
υ.γ.3 Να θυμάστε όλοι να γελάτε και να αγαπάτε!

θα στα κλέψω

ίσως φταίνε τα φεγγάρια... ίσως πάλι φταις κι εσύ...
Πώς να γλιτώσει μάτια μου ο ένας απ' τον άλλο;

Α, ρε θεανούλι μας έφτιαξες πάλι με τα φεγγάρια σου..

φιλί!

"Ένα από τα πολλά μαγικά πράγματα είναι να παρατηρείς έναν αγαπημένο να κοιμάται όταν η καρδιά του για μια γλυκειά στιγμή είναι δικιά σου"(Truman said)

Κι αν χωρίς τίποτα από εσένα δε με έχεις αφήσει να δω, εγώ θα σε ερωτευτώ. Και θα κλέψω εικόνες από όλα τα διαφορετικά πρόσωπα που έχεις να φοράς... Και θα τα αγαπήσω όλα! Ένα προς ένα. Κι ας μη μ' αφήσεις...
Θα στα κλέψω...

μετράω ανάσες
προσπαθώ να μη χαλάει ο ρυθμός
1
2
1
2
κι όμως κάτι μεταξύ του 1 και του 2 λείπει
είμαι σίγουρη
1 και 1 λενε ότι κάνει 2
νομίζω μπορώ να στο φτάσω στο 200

moments

Δεν έχω πολλά να σου πω.. Κάναμε πόβα σήμερα και πήγε πολύυυυυυυυυυ καλά! Και ο παλιάτσος βγαίνει τέλεια! και ναι, είναι μια όαση μέσα σ'αυτές τις μέρες!
Αυτά είχα να σου πω για σήμερα! Ή καλύτερα προς το παρόν! Αργότερα βλέπουμε;)



αυτό για σήμερα! Με ένα μεγάλο χαμόγελο;)

Σαν τραγουδάκι

αφιερωμένο...


Έτσι που ήρθες κι έφυγες δε σ' έμαθα ποτέ
Πίσω απ' τα δυο σου μάτια πήγες και κρύφτηκες
Σαν τραγουδάκι μου 'μεινες
π' όλο ξεχνάω τους στίχους

Και σε σφυρίζω, σε σφυρίζω
Στα στενά σε μουρμουρίζω
Μες τα λόγια σου βραχνιάζω
Σε μπερδεύω σε φωνάζω

Κι είναι και τώρα όπως και τότε
Όπως τα βράδια που μου λείπεις
Σαν το τσιγάρο που αργοσβήνει
Το άγγιγμα σου που μ' αφήνει

Πως άρχισες και τέλειωσες
δεν έμαθα ποτέ
Σε μια σταλίτσα γέλιο
πήγες και κρύφτηκες
Σαν τραγουδάκι μου 'μεινες
π' όλο ξεχνάω τους στίχους


Στίχοι: Θοδωρής Παυλάκος
Μουσική: Θοδωρής Παυλάκος
Ερμηνεία: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

steps

Θα αδιαφορήσω για τα σημερινά γεγονότα... ΟΚ, it happens! Shit happens, κλπ κλπ.
Θέλω να αφιερώσω το επόμενο κομμάτι κάπου εξαιρετικά! Χωρίς λόγο... Γιατί με βοηθάει να μη σκέφτομαι τα στραβά...Έστω και εν τη απουσία του...


Όλα απόψε μιλούν και σε παρακαλούν
να γυρίσεις φωνάζουν
κι ό,τι ζήσαμε χτες σαν παλιές μουσικές
νιώθω να μ' αγκαλιάζουν.
Όλα απόψε μιλούν για παλιές μας στιγμές
που δε λένε να σβήσουν
κι εγώ πάλι ζητώ μυστικά και φιλιά
που τα πήρες μαζί σου.

Βήμα-βήμα νιώθω πως θα γυρίσεις
σαν το κύμα να με νανουρίσεις
μα τα βράδια όλα στο ίδιο χρώμα
γκρίζα πάντα και δεν ήρθες ακόμα.

Τι ωραίες στιγμές να σε νιώθω παντού
γύρω να σ' ανασαίνω
πάλι να μου γελάς, για ζωή να μιλάς
και εγώ να σωπαίνω.
Τι ωραίες στιγμές να σε βλέπω ξανά
στ' άδειο σπίτι να μπαίνεις
κι όταν θα με φιλάς λίγα να μου ζητάς
και πολλά να μου παίρνεις.

Στίχοι: Χριστόφορος Μπαλαμπανίδης
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Ερμηνεία: Χαρούλα Αλεξίου

Για' σένα...
...κι ας μην έρθεις ποτέ

2nd round!

Cat Power

love her

new day...same me

Δε θα σου πω ότι σήμερα είναι μια καινούρια μέρα! Μια τέλεια μέρα ή κάτι τέτοιο. Πλέον έχω σταματήσει να ξεπερνάω τις μεγάλες χαρές και τις μεγάλες λύπες μπαμ και κάτω! Απλούστατα γιατί τσουπ! ξανάρχονται σύντομα, ισχυρότερες ... ούτε θα σου πω γιατί έσβησα το προηγούμενο ποστ. Καταντάει ήδη βαρετό.

Για σήμερα μια Martha Wainwright!

coming tonight

καλό ταξίδι

Δεν είναι η άσφαλτος που τρέχει!
Ο κουρσάρος της νύχτας δεν πρόσεξε και ξαφνικά άλλαξε ο προορισμός

βίαια
ξαφνικά

και ξεκίνησε ένα ταξίδι χωρίς σωστή παρέα
για την ακρίβεια δίχως παρέα καμιά


καλό ταξίδι

θα είσαι πάντα στη φωτογραφία του δημοτικού, εσύ και όλη η παρέα κι αυτή η φωτογραφία θα κάνει ταξίδια στην τσάντα του αδερφού μου, όπου κι αν πάει
θα φροντίζω να την καταχωνιάζω πάντα

δεν έφυγες

δε συμφώνησε κανείς μας

βαρέθηκα

όλοι σας ξεχνάτε!
είναι επιλογή σας!
και σας έχω όλους ανεξαιρέτως βαρεθεί!
λες και οι αγώνες σας πριν ένα μήνα ήταν επιταγή του life-style!
και τώρα...
μόδα ήταν και πέρασε.
και οι διεκδικησεις πλέον, είναι ντεμοντέ!
γελοίοι!

joanna's way...

φτάνει μόνο
όταν σε βλέπω στο δρόμο
να δείχνεις καλά..

that's a new year...

Ναι, το πιστεύω. Το δικό μου όνειρο ήταν μετά από αυτό το πολύπαθο 2008, να αλλάξει κάτι το 2009. Και ει δυνατό, για καλό.

Είδα τη Μ. το πρωί- μεσημέρι καλύτερα. Πήγαμε για έναν τρελό καφέ! Starbucks και Frap. . Μιλήσαμε-όπως κάθε φορά- πολύ και για όλα, κάναμε τις καθιερωμένες γκριμάτσες-εντελώς ασυναίσθητα-όπως κάθε φορά- και βάλαμε μπροστά την αλλαγή που σου έλεγα.
Μπαίνοντας είδαμε σε ένα τραπεζάκι μία κοπέλα κι έναν νεαρό να έχουν μπροστά τους από ένα βιβλίο-έστω φιλοσοφία, δεν είδα-και να συζητάνε γι' αυτό. Θα σπούδαζαν κάτι σχετικό, υπέθεσα γιατί είχαν υπογραμμίσει και γενικά αυτή την αίσθηση μου άφησαν. Γύρισα προς τη Μ.: Ωραία δε θά' ταν να κάναμε κι εμείς αυτό; και απλά αναστέναξε. Και τότε μπήκε το μικρόβιο στο παράξενο αίμα μας! Αυτό ήταν! Δεν πα να σπουδάζουμε όλα αυτά τα ακαταλάβίστικα που ούτε στο τόσο δε μας φτάνουν! Αυτό θα κάνουμε! Θα διαβάζουμε κάποιο βιβλίο και οι δύο και μετά θα αρχίζει η ανάλυση! Θα άζουμε και τον Γ(γνωστός και ως ΑΑ) στη συζήτηση που είναι διαβασμένος! Και αυτό συνέπεσε με την καινούρια-πνιγμένη στα βιβλία- δική μου αρχή!
Και καταλήξαμε ανάμεσα σε πολλά βιβλία μετά από λίγο και αρχίσαμε... Βέβαια, για αρχή άσχετα πράγματα αγοράσαμε αλλά δεν έχει να λέει. Η ανάλυση θα πέσει! Αχ... Καινούρια μου ζωή! Φέτος, θα κάνουμε όλα αυτά που δεν κάναμε ως τώρα και τα λαχταρά η ψυχή μας και ακόμα και αν κάτι δε πηγαίνει καλά, εμείς θα χαιρόμαστε όλα τα άλλα! Θα γεμίσουμε τις ζωές μας όμορφες στιγμές, έτσι είπε η Μ. κι εγώ-με ξέρεις-χατήρια δε χαλάω...


Για σήμερα: ο Ξένος, Albert Camus
(τέλειωσε σήμερα, αλλά αύριο θα μπει στο repeat!)

και ταξίδευα...

Ήταν η πιο όμορφη Πρωτοχρονιά που έχω ζήσει. Η πιο γεμάτη. Έλειπαν μερικά πρόσωπα, αλλά τους είχα στην καρδιά μου αυτούς. Και σχεδόν έφτανε. Δε θα στο περιγράψω. Μπορεί να βαρεθείς. Ήταν όμως το πιο γλυκό ξενύχτι και το πιο ζωντανό ξημέρωμα που έχω ζήσει ποτέ μου.
Ήρθε η αγάπη της Μ. και του Γ. Μαζί με τη νέα χρονιά, σε μιά τεράστια αγκαλιά και από τους 2 τους να μου θυμίσει πόσο πολύτιμες είναι μερικές στιγμές που είναι κρυμμένη η αγάπη μέσα τους. Ήρθε το βλέμμα του αδερφού μου που αποχωρίζομαι σε 4 μέρες. Πάει να συνεχίσει τη θητεία του και θα λείπει. Ήρθε το μήνυμα του Μ., του Σ., του Σ, του Γ., της Τ. και της Ε., του Β., του Σ,. το τηλεφώνημα του Κ. (που με βρήκε μεθυσμένη) που όσο και να το ήθελα δεν ήταν εκεί. Ήρθαν τα χαμόγελα και αυτό το τόσο καθαρό αίσθημα αγάπης και ασφάλειας. Ήρθε το τηλεφωνημα του Α. Ήρθε ένα όμορφο πρωινό «παρέας» μέχρι που άνοιξε ο ουρανός τελείως. Και μέσα σε όλα αυτά που ήρθαν υπήρχε αγάπη.
Έφτασα σπίτι και είχα αποφασίσει πριν κοιμηθώ και αλλάξει η μέρα για’ μένα να κάνω κάτι που ονειρεύομαι καιρό. Να κάτσω και να δω στ’ αλήθεια τους ανθρώπους στο σταθμό να περνάνε μπροστά μου. Και ήταν όλοι τους όμορφοι άνθρωποι. Μπορούσαν να χαμογελάνε. Κάποιοι μπορούσαν να σου πουν και «καλή χρονιά».
Βγήκα από το μετρό, προχώρησα την ηχογραφημένη εκπομπή στο ραδιόφωνο και πάτησα Play. Και ταξίδευα...
Άκουσα το τραγούδι της νέας χρονιάς σε ένα παγκάκι οκλαδόν, με τα μάτια ορθάνοιχτα και κάποιες σταγόνες ήλιου να ακουμπάνε τα μάγουλά μου...
Και ταξίδευα...
Με τον ζαχαρωτό μου, να κάνει τα έγχορδά του να χαμογελούν και να φυσάνε τη θάλασσα στα αυτιά μου...
Με τον j. παρέα μου, να κοιτάζει τους ανθρώπους με τη διαπεραστική ψυχή του...
Με τη νεράιδα μου, να σπάει ένα-ένα τα κομμάτια των φόβων και της θλίψης και να υπόσχεται ομορφιά με το καθαρό αίσθημά της...
Και με όλους αυτούς που αγαπάω μαζί
Και την Μ. να μου χαιδεύει τα μαλλάκια
Και τον Γ. να μπορεί να αντέχει
μουρμούρισα: Καλή Χρονιά...



Και ταξίδευα...

gone

Σ’ ένα σκοτάδι έκρυψες του γέλιου σου την πλάνη
τα σύννεφα σε πνίξανε και ντύθηκες βροχή
κι αν η ζωή τα μάτια σου τώρα πια δεν τα φτάνει
με το Θεό αρνήθηκες να’ ρθείς σ’ ανακωχή


Τον ουρανό ξεσκέπασες αστέρια μη σ’ αγγίζουν
κουράστηκες να σου γεννούν ελπίδες δανεικές
στα παραμύθια μήνυσες το τέλος τους να ορίζουν
τα νιάτα σου θυσίασες στη σιγουριά του χθές


Ωρίμασες απότομα προτού παιδί να νιώσεις
τις κούκλες σου τις χτένιζες μόνο για καμουφλάζ
ορκίστηκες στο αύριο την πόρτα να κλειδώσεις
και τις πληγές σου στόλισες στο στήθος τατουάζ


οι εφιάλτες γίνανε μοναδικοί σου φίλοι
τις νύχτες μοιραζόσασταν τα ίδια μυστικά
τον έρωτα φυλάκισες σ’ ένα μικρό κοχύλι
τον πέταξες στη θάλασσα να μη σε βρεί ξανα


σ’ ένα βιβλίο κλείστηκες πίσω από κάτι λέξεις
«ζωή», «μη φεύγεις», « γέλα μου», « αγάπη» και «γιατί»
μα όσο και να πολεμάς μονάχη δε θ’ αντέξεις
γεννήθηκες για έρωτα, για πάθος, για στοργή


τις μάχες σου μην ξεκινάς χωρίς σωστή παρέα
μόνη σου πώς θα γιατρευτείς απ’ τις λαβωματιές
κούκλα μου, ο πρώτος πόλεμος θα πληγωθεί μοιραία
κι εσύ ποτέ δε θα χαρείς της νίκης τις φωτιές


το κορίτσι αυτό απόψε εγκατέλειψε! τα πάντα!
καλά ταξίδια σε όλους σας. Εκεινη πάει να βρει την πατρίδα που τόσο πολύ έψαχνε!
Οση αγάπη φύλαγε για κάθε ένα από εσάς, ελευθέρωσε...
Μάλλον είναι δειλία! Ίσως και απλά να μην άξιζε.
Όπως και νά' χει, θα τη βρει την άκρη! Συγγνώμη για το λίγο της...

"Γιατί τα αυταπόδεικτα ειναι για' σένα αλήθεια
μα πίσω απ'την απόδειξη κρύβεται η συνήθεια
Κι αφού τα αυτονόητα ειναι για' σένα ψέμα
μάλλον δεν ξέρεις τι θα πει το "Σ'αγαπώ για' σένα"

Για' σένα! Κράτησες τα μάτια σου κλειστά! Αλλά ξέρω πως κρύβεις αυτά που νιώθεις! καλά κάνεις...
Είναι ακριβά
Γεια χαρά σε ολους

-

Στερούμαι...

πνεύματος
αισθημάτων

και συναισθηματων ; Όχι, αυτά παραμένουν ακέραια!

no reason

Έμαθα στα μάτια σου τη θάλασσα
Αντίκρυσα τον ήλιο στα μαλλιά σου
Στα χάδια σου απότομα μεγάλωσα
Κι εθίστικα να ζω στην αγκαλιά σου


Ταξίδεψα τις νύχτες μες στο σώμα σου
Αγάπησα το δεύτερο εαυτό σου
Ταυτίστηκε η ομορφιά με την εικόνα σου
Και πέθανα στο πρώτο «σ’ αγαπώ» σου


η πιο μωβ οπτική! Δεν είμαι σίγουρη πως ξέρω τι θα πει να ερωτεύεσαι. Μια προσέγγιση...
έτσι, γιατί, μου τη δίνει η ημέρα της κάθε γιορτής!
και τα μεθεόρτια απίστευτα...και είπα να μην ασχοληθώ με το θέμα...

Reveillon!

Πέρασα την πιο όμορφη παραμονή Χριστουγέννων... Σίγουρα! Τά' χα παρατήσει όλα-ντροπή μου;;;;άντε καλέ!-και ταξίδευα μαζί με την τρελοπαρέα! Αχ τι όμορφα... Και του χρόνου καλά νά'μαστε! Όλοι! Πάω να φτιάξω το γλυκό γιατί θα έρθει κόσμος και πάλι με τις πυτζάμες θα είμαι!
Πόση αγάπη υπάρχει στον κόσμο; Πόση ομορφιά; Αρκεί απλά να ανοίξουμε τα ματάκια ή τα αυτιά μας και να την απολαύσουμε...

θά' ναι στιγμές μόνο...Γι' αυτό το νου σου μη χάσεις αυτές τις στιγμές ομορφιάς! Έχουν κάθε προοπτική να γίνουν ευτυχίας! Εγώ δε θα τις αφήσω!

A new me! I think it's better! But who cares??
Love is what counts!! And love is everywhere...Όλα είναι θέμα οπτικής!Διάλεξε απλά το χρώμα που θέλεις! Πρόλαβα το μωβ! Για να μάθεις:)

πληρότητα

κι αν δεν έρθεις ποτέ
κι αν δε σε φτάσω ποτέ
κι αν δε μάθω τη μυρωδιά σου, την αληθινή, όχι αυτή που σου έχω αναθέσει
κι αν δε δω ποτέ το χαμόγελό σου
κι αν δε βρεις ποτέ ένα τρόπο να με ερωτευτείς, ή ένα λόγο
κι αν δεν κάτσεις ποτέ να ακούσεις τους ψιθύρους μου από το τηλέφωνο
κι αν δε βρω ποτέ λίγο χώρο στη ζωή σου

νιώθω ευτυχισμένη

θα γίνομαι κάθε μέρα ο ανθρωπος που θα άξιζε να βρίσκεται κοντά σου, έστω και στην εξώπορτα της καρδιάς σου...να την κρατάω κλειστή...για να μην αφήνω τη ζεστασιά της να χαθεί...


και η μεγαλύτερη αλήθεια; Υπάρχει ένα τραγούδι που έχει τη μορφή σου...τις άχνες της φωνής σου...τη μελαγχολία των κινήσεών σου...και τιποτα πιο όμορφο δεν υπάρχει από εσένα...τραγουδιέσαι! Σε μουρμουρίζω το βράδυ την ώρα που κλείνω το φως...



nothing compares to you...(η ακριβή εκτέλεση-Jimmy Scott)

Ίχνος

Ίχνος να μη μείνει από' σένα!
Αυτό ακριβώς θέλω!Να μη μείνει τίποτα. Καμιά αίσθηση να μη δικαιολογείται όταν σε θυμάται. Σα να μην υπήρξες ποτέ! Δε θέλω να ξέρω και δε με αφορά κιόλας. Δικό σου το θέμα, δική σου και η ζωή. Και αν με αφήνεις στην απέξω και πάλι, επιλογή και πρόβλημα, δικά σου. Δε θα ασχοληθώ ούτε για μια νύχτα. Τίποτα δε θα ξοδέψω για' σένα πια. Τέλος!
Εγώ κι εγώ πια! Για να μη χάνω ποτέ τη χαρά του νά' σαι ζευγάρι και τη λύπη του να σου λείπει το άλλο σου μισό.

μίζερο φως

...στο δωμάτιο...
ένα άψυχο σώμα

μ' ένα μαχαίρι στο δέρμα

πάνω στο δέρμα
μόνο με αίμα...


παρά ένα ψέμα

τίποτε άλλο
δεν είναι η αγάπη
παρά ένα ψέμα...


το μαχαίρι του πάνω στο στήθος του

μάτια κενά

άθλιο τέρμα




ένας τρελός....

τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα








μόνο με αίμα

τίποτε άλλο


ένα ψέμα
ένα ψέμα
ένα ψέμα


θα έρθει μια μέρα η άνοιξη και για' μένα
μετά τον απέρνατο χειμώνα που αρρωσταίνει την ψυχή μου
και το φως θα πάψει νά' ναι μίζερο
και οι πνιγμένες φωνές δε θα φτάνουν στ' αυτιά μου
το κόκκινο χρώμα θα υπάρχει μόνο στα απέραντα στρωμένα με παπαρούνες λιβάδια
το κορμί μου θα ξέρει να ζήσει
να σταθεί
τα μάτια θα πετάνε σπίθες αγάπης
ζωής

πάψε

δε γουστάρω παρουσίες
απουσίες ζητάει η ψυχή μου μονάχα
δεν αντέχει φωνές
και φασαρίες
και θλίψη
να φύγεις μ' ακούς
εσύ και η εικόνα σου
εσύ και το άγγιγμά σου
εσύ και η μυρωδιά σου
εσύ και η γεύση σου
εσύ και η φωνή σου
ΦΥΓΕ
εσυ!


θέλω να ζήσω το θάνατο μου κι εσύ να μη με βλέπεις

ο κόσμος μπορεί να αλλάξει...

χμ....νομίζω τα έχω λίγο μεγεθυμένα στο μυαλό μου αλλά θα προσπαθήσω να στα πω συνοπτικά!
Σήμερα, σε μια μέρα που ξεκίνησε με πολύ άγχος για την τύχη της Δ. και σε μια μέρα που ξύπνησα ξέροντας πως πρέπει αυστηρά να αγαπήσω τον Wes Montgomery τελικά κατάλαβα πόσο πολύτιμη είναι για τον άνθρωπο η ελευθερία του. Από τους δαίμονές του, από την όποια καταπίεση, από τους φόβους του, από τα άγχη του, από όλα...
Έγινε γενική συνέλευση σήμερα στη σχολή και από την αρχή ήταν πολλοί οι φοιτητές που ήταν παρόντες. Δε σου κρλυβω την αγωνία μου. Υπήρχε έντονη υποστήριξη διαδικτυακά στο ανεξάρτητο πλαίσιο για ανοιχτή σχολή όλες τις τελευταίες μέρες και πραγματικά απευχόμουν να το στηρίξει ο κόσμος και στη συνέλευση. Όχι γιατί δεν κατανοώ την ανάγκη όλων για ανοιχτή σχολή και για βελτίωση του επιπέδου σπουδών και για όλα αυτά που ανιδιωτελώς-και το πιστεύω-στήριζαν τα παιδιά. Αλλά γιατί, αν δεν το βλέπεις ζούμε στιγμές μεγάλων ζυμώσεων! Αλλαγών! Ζούμε μία περίοδο αγώνων. Και αν κάποιοι από εμάς-και με βάζω κι εμένα μέσα- κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου τώρα έστω και τόσο αργά οφείλαμε να ξυπνήσουμε! Να δούμε πως αν δεν προσπαθήσουμε ο κόσμος δεν αλλάζει! Καταποντίζεται καθημερινά! Αν ο κάθε ένας από εμάς δεν φροντίσει να βελτιώσει το κομμάτι που του αναλογεί τότε ποτέ το σύνολο που αποτελούμε δε θα γίνει καλύτερο.
Η σημερινή μαζική παρουσία των φοιτητών και η τόσο δυναμική παρουσία τους στους συλλογικούς αγώνες εμένα με συγκίνησε! Γιατί,ναι δε διαφωνώ, σίγουρα το φοιτητικό κίνημα έχει υποπέσει σε λάθη και έχει φανεί αδύναμο. Αλλά όπως και νά΄χει δεν πεθαίνει! Δε σταματά να πολεμά, δε σταματά να προσπαθεί! Και ας σου φανεί ρομαντικό, τα ρίσκα είναι για τους τολμηρούς και τα λάθη επίσης! Και στο δηλώνω, πως δε θα είμαι ένα από τα αδιάφορα μέλη της κοινωνίας του αύριο, που παρασιτούν και υποτάσσονται! Όχι αρνούμαι. Έχω υπάρξει αδιάφορη αλλά δε μου πάει! Γι΄αυτό και η τόσο έντονη συγκίνηση σήμερα, γι΄αυτό και το τόσο έντονο αγωνιστικό πνεύμα. Ο κόσμος μας ανήκει! Έμεις τον φτιάχνουμε και τον καταστρέφουμε! Εμείς μπορούμε και να τον ξανακάνουμε κατάλληλο για να ζήσουμε! Οφείλουμε να είμαστε ζωντανοί και να διεκδικούμε το αύριο που μας ανήκει! Η σχολή έκλεισε με απόφαση του φοιτητικού συλλόγου και αρχίζει νέος κύκλος κινητοποιήσεων, νέος αγώνας, νέα ζωή! Και οι φοιτητές, οι συμφοιτητές μου ήταν εκεί για να στηρίξουν το φοιτητικό κίνημα και τους αγώνες του, για να διεκδικήσουν και για να αποδείξουν σε όλους αυτούς που το αρνούνται πως οι νέοι άνθρωποι έχουν και μυαλό και όραμα! Και όλοι μαζί μπορούν!
Και δηλώνω επίσης και ευτυχής που βρέθηκα ανάμεσά τους σήμερα!
Που άκουσα ένα παιδί για πρώτη φορά να μιλάει και να αναφέρεται στους αγώνες των νέων χαμογελώντας και να τα κάνει απτά αυτά που τον βασάνιζαν για να τα νιώσουμε όλοι, που ο Κώστας μίλησε με το χειμαρρώδη τρόπο του πάλι και μας συνεπήρε, που όλοι στο τέλος φώναζαν συνθήματα, που κάτσαμε όλοι από την αρχή ως το τέλος της Γ.Σ. και κυρίως που είμαστε ΟΛΟΙ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ! και θα αγωνιστούμε!
Και ναι, αυτό που κατάλαβα εγώ είναι πως όταν απειλούνται οι ελευθερίες του καθενός μας ξεχωριστά τότε το μυαλό και η ψυχή μας συνεργάζονται για να τις ανακτήσουμε!
κι αν σήμερα ο λόγος μου σου μοιάζει ξύλινος, σκληρός, ή όπως αλλιώς , ε, παιδί είμαι κι εγώ και έχω αποφασίσει να πολεμήσω για έναν καλύτερο κόσμο! Κι αν καμιά φορά πέσουμε σε λάθος, έχεις την ωριμότητα να μας το δείξεις με κάθε καλή πρόθεση και να μας βοηθήσεις να σηκωθούμε ξανά! Γιατί κι εσύ θες να γίνουν όλα πιο όμορφα, και το ξέρουμε καλά!

Δε θα ξαναξεχάσουμε ποτέ! Στο λόγο μου!

Ας είναι...

και τελικά πόσο δυνατά είναι αυτά που νιώθεις και αληθινά, αν δεν μπορείς να τα ξεπαστρέψεις σε μια στιγμή για να αφήσεις στον άλλον τον αέρα που χρειάζεται για να αναπνεύσει, και το χώρο για να ζήσει όπως ο ίδιος θέλει... Μη μου λες πως δεν ξέρω, πως δεν καταλαβαίνω, πως πρέπει να διαβάσω μελέτες για να μου το αποδείξουν... Κι αν ο πιο φτηνός και ανούσιος άνθρωπος είμαι εσένα δε σε αφορά. Κι εγώ, που επίσης δε με αφορά, τα παράτησα όλα. Μπροστά στη δική σου ελευθερία. Και γάμησέ με στην τελική..
Την ψυχή μου απαξιώνεις... Ας είναι!
Θα τη βρω την άκρη...

καλά νά'μαστε

Μου λείπεις! Να στο κρύψω; Δε γίνεται και το ξέρεις!
Δεν κάνω για'σένα! Κι εσύ για'μένα;Ούτε κι εσύ κάνεις!Αυτό έδειξαν όλα.
Διαφέρω στο ότι εγώ ξέρω γιατί χάθηκες! Απλά εσύ αυτή τη φορά δεν ξέρεις!
δε νιώθεις!
δεν καταλαβαίνεις!
Απλά ένας άντρας οφείλει να βουτάει στην αλήθεια!
Ας είναι!
Δε σου κρατάω τίποτα! Ίσως μια ζεστή αγκαλιά κι ένα φιλί!
Να προσέχεις...

βροχή...λουλούδια

ειπα να ξεφυγω από το κλίμα των ημερών...σου αφήνω για σήμερα μια παλιά γλυκιά μάλλον εικόνα...
μετά από μία τόσο όμορφη μέρα, απλά επέστρεψα στα καθημερινά μου...

Με τα χέρια ανοιγμένα
μάζεψα βροχή
με το δάκρυ τ’ ουρανού
να πλυθεί η ψυχή

η αγάπη να ανθίσει
σε βρεγμένα χώματα
στη ζωή μου να αφήσει
τα δικά της χρώματα

γιατί τ’ άδολα εδάφη
βγάζουνε λουλούδια
κι οι καρδιές που αγαπήσαν
όμορφα τραγούδια

στα δικά σου στεγανά
τ’ όνειρο να ζήσει
κι όταν η βροχή περάσει
πίσω να γυρίσει

να μου πει ποιο μονοπάτι
θα με πάει κοντά σου
τη ζωή μου να αρχίσω
μεσ’ στην αγκαλιά σου

γιατί τ’ άδολα εδάφη
βγάζουνε λουλούδια
κι οι καρδιές που αγαπήσαν
όμορφα τραγούδια

δε θα αλλάξω...δε με αφορά κάτι τέτοιο

παλιάτσος

Ντύθηκα αταίριαστα μπαλώματα
για να σε κάνω να γελάς βρήκα γκριμάτσες
βάφτηκα με τα πιο όμορφα χρώματα
και μια ιστορία θα σου πω με νότες φάλτσες

Για μια ζωή που κυνηγάς κι ας μη σ’αρέσει
Για ένα όνειρο που μόνο σ’ απειλεί
Για μια αυλαία που απότομα θα πέσει
Προτού προλάβει μια αγάπη ν’ ανεβεί

Παλιάτσος με θλιμμένη όψη
γκρίζα αστεία και αλλόκοτη μορφή
ψέμα μακριά σου ξέρω πως δε θα προκόψει
μα εγώ το ψέμα σου θα κάνω προσευχή

Για μια ζωή που κυνηγάς κι ας μη σ’αρέσει
Για ένα όνειρο που μόνο σ’ απειλεί
Για μια αυλαία που απότομα θα πέσει
Προτού προλάβει μια αγάπη ν’ ανεβεί


συγχώρεσέ με που απόψε πατάω το λόγο μου και σου αφήνω δικά μου λόγια.έπρεπε...
και το αφιερώνω σε εσένα..που όπως με ξεκλείδωσες μετά από τόσο καιρό, έτσι με ξαναέκλεισες με το λουκέτο και πέταξες τα κλειδιά...
κι αυτή τη φορά οριστικά...

εσείς...εμείς

φοβάμαι
κλείνω τα μάτια κι ο ύπνος δεν έρχεται
κι όταν έρθει βλέπω φίλους μου, συμφοιτητές μου, πεσμένους στο δρόμο με αίμα στα πρόσωπά τους και με μαυροφορεμένους ανθρώπους να τους χτυπούν
το νου σας στα παιδιά επιτέλους
το νου σας στο αύριο
αγανακτήσαμε
όλοι
αφού δε μπορείτε να χαθείτε τουλάχιστον μην κάνετε χειρότερο κακό στις ζωές μας
κι εμείς... επιτέλους, το άυριο εμείς το φτιάχνουμε!Ας ξυπνήσουμε!

κομμάτια ελευθερίας

βαρέθηκα να ακούω για θανάτους
έναν έναν θα μας σκοτώσουν όλους
να μη μείνει ούτε μια στάλα ελεύθερης ψυχής, λες κι όσοι ζουν έτσι θα τους κοστίσουν περισσότερο και πρέπει να τον ξεπαστρέψουν γρήγορα... ένα κομμάτι της ψυχής μου χτες βράδυ δεσμεύτηκε...πήγε να βρει τον Αλέξη στο δρόμο του φεγγαριού! και μου μήνυσε πως ο μικρός χαμογελάει σε όλους μας! Κι ένα ακόμα κομμάτι μου το σκοτώσανε. Κι ένα ελεύθερο οχυρό έπεσε στα χέρια των εχθρών! Αλλά θα πολεμήσω. Δε θα περάσει έτσι αυτό!Κι ας χρειαστεί να χαθώ κι ολόκληρη στη μάχη...

γαλάζια μάτια

4παρά 20. Κατεβαίνω Σύνταγμα. Λέω θα πάω στο ωδείο με τα πόδια. Η μουσική στη διαπασών και σκέψη καμιά. Βλέπω από μακριά μια γυναίκα. Σταματάει κάθε περαστικό και την προσπερνούν όλοι. Πλησιάζω και χωρίς να σκεφτώ τίποτα βγάζω τ’ ακουστικά. Μου λέει «50 λεπτά». Ξαναβάζω τ’ ακουστικά και κάνω 10 βήματα. Δεν ξέρω προς ποια κατεύθυνση. Μπορεί να έκανα και κύκλο. Θυμάμαι μόνο να τα μετράω και νά’ χω μπροστά μου τα μάτια της. Πελώρια. Και γαλάζια. Τα πιο γαλάζια που έχεις δει. Δεν ξέρω πόσους ανθρώπους έχω κοιτάξει στα μάτια. Δε θυμάμαι κι εσένα αν σε έχω κοιτάξει. Όμως το βλέμμα της πονούσε. Δε γινόταν να μην το προσέξεις. Στο 11ο σταματάω και ψάχνω να τη βρω. Της φωνάζω: «Κοπελιά!». Με κοιτάζει. «Α,ρε κοπελιά», και παίρνουμε κι οι δύο βαθιά ανάσα. Κλείνει τα κέρματα στη χούφτα της και φεύγει. Δεν ξέρω ποια από τις δύο μας βάραινε περισσότερο αυτή η ανάσα. Ξέρω μονάχα πως τα επόμενα 10 βήματα ήταν μόνο μπροστά.

happy planet

Λίγα θα σου πω. Σήμερα το πρωί γράφτηκε το δεύτερό μας τραγούδι. Η μουσική του Billάκου μου εξαιρετική(μεγάλος κιθαρίστας θα γίνει λίαν συντόμως)όπως κάθε φορά. Και άκου, τραγούδησα τις λέξεις μου και είμαι ευτυχισμένη. Το βασικότερο: ξαναγράφω μετά από τόσο καιρό(η ευθύνη στο γούρι μου)και η ζωή μου κάποιες φορές είναι όμορφη, κι εγώ είμαι ένα απίστευτο happy planet-κόριτσο και όλα έχουν την πιο όμορφη απόχρωση μωβ που μπορείς να φανταστείς. Μια μέρα που θα γίνει ηχογράφηση της προκοπής και με μια καλύτερη φωνή θα σου βάλω να ακούσεις. Φιλιά προς το παρόν

και η χαρά μου για καληνύχτα σου

α!Στείλε όλη σου την αγάπη σε δυό μελαγχολικά μάτια.Περνάνε δύσκολα!

Along with her guitar

Η αγαπημένη-ναι κι αυτή αγαπημένη- μου Joan, αγκαλιά με την κιθαρίτσα της μου έκανε παρέα όλο το απόγευμα...



diamonds and rust..


ήθελα να σου αφήσω κι άλλα, αλλά θα τα ψάξεις μόνος σου, το ξέρω...
καλό σου βράδυ!

ποιο τραγούδι...

πόσο προσπάθησα τα λόγια για να βρω...

όλα λάθος
και πώς να στο πω...

[ ]

Απόψε δε με νοιάζει τίποτα

και κανένας

ούτε κι εσύ

ούτε και κανένας

ούτε κι εγώ

μάλλον μου άφησες κενό για να αναπνέω

να ζω

μόνο που ξέχασες πως ζωη εκ του μηδενός δεν υπάρχει

ας χαθείς...

να χαθείς

(μη φρικάρεις από την εικόνα στο videaki. από πότε ο έρωτας είναι ταμπού;
καλημέρες!)

το νου σου, ε;

Η αγαπημένη μου Κατερίνα Γώγου έβλεπε όλα αυτά που η ρουτίνα δε μας αφήνει να καταλάβουμε. Τα ανεχόμαστε απλά, ή μάλλον τα δεχόμαστε χωρίς καν να τα προσέχουμε.

from dido with love...

Μου άρεσε απίστευτα αυτό το κομμάτι.Όπως και όλη η τελευταία της δουλειά..

It comes and it goes

Some days I wanna, and some days I don't. Sometimes I can feel it and suddenly its gone... Some days I can tell you the truth and some days I just don't. Only a change of mood sun goes down some one says something to quick or to soon, a touch not made one made to late army's of words can not hope to contain...

Then it comes and it goes.

And I have no control.

Some days I can think clear and some days I wont. Sometimes I can feel it and suddenly its gone... Some days I am strong and some days my skins broken and thin. That's when it feels and it takes what it needs and it leaves before I get to know, its only a step away moments that army's of words can not hope to contain...

Then it comes and it goes.

And I cant make it home.

And theres nothing at home.

And it breaks me when it goes.

Some days I wanna, and some days I don't. Sometimes I can feel it and suddenly its gone... Some days I can tell you the truth and some days I just don't. Only a change of mood dream comes out some one tells something to quick or to soon, a move not made one made to late army's of words can not hope to contain...

Then it comes and it goes.

And I seem to hope

And theres nothing at home.

And it breaks me when it goes.

1ο επισκεπτήριο...

Ταξίδι αυθημερόν στη Λαμία... Το αδερφάκι μου ντύθηκε στα χακί κι εμείς στο πρώτο του επισκεπτήριο παρόντες... Ξέρω, το έβλεπα πως δεν ήταν εκνευρισμένος, όχι, σίγουρα δεν ήταν αυτό. Νοσταλγικός, νομίζω ήταν ίσως και λίγο μελαγχολικός... Μου λείπει... Από τότε που μας θυμάμαι να μη μαλώνουμε λείπει. Μία στην Πάτρα, μία στη Ζυρίχη, τώρα στο στρατό... Μετά ποιος ξέρει που θα βρίσκεται. Κάνει υπομονή, όπως τα περισσότερα παιδιά, αυτό ξέρω εγώ, αυτό είδα. Και τι χαμόγελα είχαν τα πρόσωπά τους... Φεγγάρια! Του αφιερώνω το κομμάτι που ακολουθεί, και κάτι στιχάκια που παλεύω αυτές τις μέρες. Και σε όλους όσους με την ίδια νοσταλγία κοιτάνε τη ζωή τους, και κυρίως τις αναμνήσεις που τόσο θα ήθελαν να έχουν, μα στερούνται...

Για συντροφιά σου

Γεννήθηκα κι ανάθρεψα τα όνειρα των άλλων
Που νόμισαν πολλά χαρτιά πως φέρνουν ευτυχία
Γι’ αυτό και λοξοδρόμησα απ’ τον κόσμο των μεγάλων
Που τίποτα ανθρώπινο εκεί δεν έχει αξία

Σ’ άσπρο χαρτί σχεδίασα μονάχος τα όνειρά μου
Τα πότισα με την ψυχή,τά’ ντυσα μελωδία
Τ’ αγάπησα και ήτανε σαν δυό παιδιά δικά μου
Και τ’ άφησα και τράβηξαν αυτόνομη πορεία

Αγάπη τό’ να βάφτισα απλά για να θελήσει
Στο άθλιο το είναι τους την αλλαγή να φέρει
Και τ’ άλλο μου το φώναζα ελπίδα για να ζήσει
Μια και στο μάταιο κόσμο τους στερνή λεν πως πεθαίνει

Για τη Γιωργίτσα μου.. Δεν είχα τίποτα πιο δικό μου να σου χαρίσω

φτωχά τα λόγια μα με πολλή αγάπη!

να θυμάσαι μονάχα να γελάς...
σου αφήνω μαζί ένα τραγούδι να σε προσέχει κι ένα τραγουδι να με θυμάσαι...
διαλεγεις εσυ!

καινούριο παρκέ...

Ό,τι και νά' ναι ποθώ

και καλώς νά' ρθει το κακό που είναι από' σένα

Θα γίνει υπέρτατο αγαθό

στα πόδια σου αν θα σωριαστώ τ' αγαπημένα...

πιστεύοντας κάθε λέξη και νιώθοντας κάθε πληγή...σαν κι αυτές που έκανε η γόβα στο καινούριο παρκέ...κι εγώ να ζητώ εσένα μόνο...

p.s. ας μου πει καποιος πώς ποσταρω videa-κια γιατι για καποιο σκοτεινο λογο το συμπαν μου το απαγορεύει...

Η τέχνη της αγάπης

"Δέν αγαπάμε αρκετά τους ανθρώπους , όταν δεν αγαπάμε την αθλιότητα , την ταπείνωση και τη δυστυχία τους..."

Έτσι τα είπε η αγαπημένη μου Marguerite Yourcenar...

"Η αγάπη δεν είναι πρόβλημα αντικειμένου, αλλά πρόβλημα ψυχικής ικανότητας..."

τάδε έφη Έριχ Φρομ στην Τέχνη της αγάπης και έχοντας επηρεαστεί πολύ στα παραθέτω κι αυτά.

Ψάχνω να δω με τα μάτια μου τα λάθη των ανθρώπων όταν πάνε ν' αγαπήσουν. Δεν ξέρω αν θα τα βρω, το πιθανότερο είναι όχι, αλλά όπως και νά' χει θα ξέρω πως θα έχω προσπαθήσει.

Καφέ και συνεχίζω...

Στιγμές

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν δικαίωμα. Κανένα!
Ούτε στη ζωή, ούτε στο γέλιο, ούτε στην αγάπη, ούτε στη συντροφιά...
Μα αν με ρωτάς καμιά φορά νιώθω πως είναι εκλεκτή κατηγορία. Ίσως είναι οι μόνοι που έχουν ένα δικαίωμα -και ίσως κανείς άλλος όσο εκείνοι δεν το έχει αποκτήσει- συνειδητά.
Μην παραξενευτείς! Θα το ονομάσω δικαίωμα στη μοναξιά. Δεν ξέρω αν έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν τέτοιο πραγματικά. Ίσως τότε να του είχα κλέψει το μυστικό και να είχα καταφέρει να νικήσω τις ψεύτικες ελπίδες για φρέσκο αέρα.
Με τα μάτια ορθάνοιχτα κάνω ατέλειωτες διαδρομές διαλέγοντας μουσική του δρόμου και μυρωδιές αδιάφορες για να μη με αποσπούν. Παρατηρώ κάθε έναν άνθρωπο προσεκτικά, λες και θέλω να αποκτήσω κι εγώ τη λεγόμενη φωτογραφική μνήμη και κάνω εξάσκηση. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει, αλλά υπάρχουν κάποια πρόσωπα που μοιάζουν ευτυχισμένα συμβιβασμένα. Όχι στα πλαίσια της άγνοιας ή της ροπής στο εύκολο. Μα στα πλαίσια μιας σε βάθος γνώσης των επιλογών τους. Των όχι ιδιαίτερα εύκολων έχω να συμπληρώσω. Μαγεύομαι όταν τους βλέπω. Τόσο δίπλα μου μα τόσο απλησίαστοι ταυτόχρονα. Τα χείλια τους, ασάλευτα, λες και τιθάσευσαν κάθε επιθυμία τους. Κάθε μοιραία πρόκληση. Τα μάτια τους να μαρτυρούν απόλυτη συγκέντρωση σε κάτι πέρα από την εικόνα που μοιάζει σα να βρίσκεται μπροστά και στους δυό σας μα εσύ δε μπορείς να το δεις. Οι εκφράσεις στο πρόσωπό τους συγκαταβατικές, λες και συμπονούν κάθε σου αδυναμία με τα μάγουλα πάντα ανασηκωμένα μαρτυρώντας μία παράξενη ειρωνία σε αυτό που ταυτόχρονα τους θυμίζει την ανθρώπινη φύση τους.
Κι όμως αφήνουν τα πάντα να τους αγγίζουν και επιλέγουν οι ίδιοι να τα προσπερνούν και να επιστρέφουν στην τόσο ακριβή μοναξιά τους. Μέσα σε μία τόση δα στιγμή. Κι εκεί που έχεις στρέψει όλη την προσοχή σου στο μεγάλο μυστικό τους χάνονται από τα μάτια σου και χαμογελάς στον εαυτό σου πως εκείνοι δεν έχουν τίποτα να μοιραστούν.
Τι αφελής! Δε μοιράζονται γιατί δε χρειάζονται να πάρουν. Δεν τους αφορά. Μήπως θαρρείς πως εσύ που ζητάς να μοιραστείς δεν έχεις ως κίνητρο τις δικές σου ανάγκες και την επιθυμία για αίσθηση πληρότητας;
Μην αυταπατάσαι! Δε σου λείπει το μεγάλο μυστικό ή η αίσθηση πληρότητας από τους γύρω σου ή η ανάγκη για απομόνωση, μοναξιά, μοναχικότητα ή ό,τι άλλο!
Σου λείπει η πληρότητα μέσα από εσένα. Κι αν θά’ πρεπε όλοι για κάτι να πολεμάμε είναι αυτό. Κι αν κάποιο δικαίωμα θεωρούνταν ακριβό θά’ ταν αυτό και θά’ πρεπε όλοι μας να είμαστε πάμπλουτοι.
Κι αυτή η πληρότητα αλλιώς ονομάζεται ομορφιά της κάθε στιγμής που περνά.
Και ξέρεις, ομορφιά υπάρχει παντού. Απλά έχουν σκουριάσει τα αισθητήρια!

υπόγεια

Μια γυναίκα με ρυτίδες στο σώμα της. Καθισμένη πάνω στο sac voyage της με τα μαλλιά τεντωμένη κοτσίδα και το εισιτήριο στα χέρια της τσαλακωμένο. Το μέτωπό της βουτηγμένο στα χέρια της και κανείς δε σηκώθηκε ποτέ για να την ξεκουράσει. Και μια βέρα στην ψυχή της τατουάζ για μια αγάπη που δεν πρόλαβε να ερωτευτεί.

ώρες-ώρες επιλέγω να μετράω στιγμές υπόγεια... Εκεί βλέπω ανθρώπους να νιώθουν

και να γύριζες να δεις...

Πέρασαν τόσες ώρες στους δρόμους... εγώ και μια σκιά.

"...και να γύριζες να δεις τι θά'χε γίνει,
αφού τίποτα δε διαρκεί στη μνήμη..."
Πριν λίγες μέρες, στην "πολίτικη κουζίνα", θυμάσαι;

"Μην κοιτάξεις πίσω. Όταν είσαι στο σταθμό και φεύγοντας κοιτάξεις πίσω, είναι σα να δίνεις μια υπόσχεση..."-Να ξαναγυρίσεις, λέω εγώ.
και νά' ξερα τι από όλα ήταν.. Τόση ώρα κρυφοκοίταζα κι ούτε ένα βλέμμα.
Δε θα έχεις όνομα πια. Κι εγώ δε θά' χω λόγια. Και πότε είχα τελευταία φορά, θα μου πεις. Μνήμη ασθενής!

Σου έχω πει ποιο είναι το αγαπημένο μου μέρος; Ναι, δίπλα στο άγαλμα της Μελίνας. Πόσες ώρες! Πόσες γουλιές! Θύμισέ μου γιατί δεν καπνίζω; Το χρειαζόμουν...
Τι είναι λάθος και τι σωστό, στ'αλήθεια δε με αφορά. Κι αυτό που λένε θεά τύχη, υπάρχει και καμιά φορά ξεχνάει και δε θυμάμαι να με έχει θυμηθεί και να πάει να...στην τελική!

"Από μακριά πως αγαπιόμαστε το ξέρω..."
Στο repeat ο "Ανθρώπων 'Εργα"- ίσως από τους αγαπημένους μου και η μπαταρία να τελειώνει και να μετράω στιγμές. Δε μου φτάνουν ρε γαμώτο! Πάντα λίγες. Πάντα αδικαιολόγητα λίγες και μνήμη καμιά και πάντα θά' θελα κάτι παραπάνω! Απληστία; Ούτε κι αυτό μ' αφορά. Η ανθρώπινη φύση το επιβάλλει και διεκδικώ τον τίτλο του ανθρώπου, ναι, του πιο αδύναμου, με κάθε τιμή!
Να μου γελάς! Κι από μακριά...

Να σε βλέπω να γελάς... Να σε νιώθω να γελάς...

desperate

Γιατί πρέπει τόσο συχνά να νιώθω έτσι; Γιατί να πρέπει να αφήσω όλα μου τα όνειρα πίσω;

Γιατί να πρέπει να συμβιβάζομαι με αυτά που θα ήθελαν για ' μένα αυτοί που δεν είναι εγώ;

Δεν ξέρω. Έχω κουραστεί!

Έχω με τόση ευλάβεια χρησιμοποιήσει τα λόγια της alanis σε κάθε νέα αρχή...

reborn and shivering....

day one... start over again!

ψέμα

δεν έχω κάνει ούτε ένα βήμα! Λες και με έχουν δέσει.

Θα τα λύσω τα δεσμά, να ξέρεις.

Απόψε ούτε εικόνες ούτε χρώματα...

κανονικά

κανονικά και λογικά... όλα θα ήταν αλλιώς και σήμερα δε θα με ένοιαζε...δε θα έπρεπε...
κανονικά κι ανήσυχα γι' αυτούς που φεύγουν ήσυχα...
και γι'αυτούς που δε φεύγουν; και με αυτούς που δε φεύγουν;
Μη ζητάς συμπόνια... Μη δείχνεις συμπόνια!Σου λέω δε με αφορά!


Αφού βρέχει και χιονίζει έξω
έλα να σε παίξω
για να κάνει ένας δεσμός ανταύγεια
φέρτε του σκοτάδια
Κι αν σου πω πως σαν αγάπη μοιάζεις
πες μου πού με βάζεις
μόνο μ’ αίσθηση κενού
καινούργια γράφονται τραγούδια
κανονικά

Κανονικά, τυραννικά
γι’ αυτούς που καίνε τη ζωή μοναδικά
κανονικά κι ανήσυχα
γι’ αυτούς που φεύγουν ήσυχα
και λογικά

Αφού βρέχει και χιονίζει χρόνια
δείξε μου συμπόνια
κι ο λυγμός της ομορφιάς στα βάθη
κοίτα τι θα πάθει
προκειμένου να ‘χεις τέτοια λάμψη
πες το κι ας σε κάψει
πώς χαράζουνε στη φλέβα τύχη
κάτι τέτοιοι στίχοι
καμία φορά


Στιχοι:Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσικη:Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνεια:Δήμητρα Γαλάνη

Δε σου αφηνω εικόνα ή μονοπάτι σήμερα... Δε βλέπω τίποτα γύρω κι όλοι οι δρόμοι μου κλειστοί...φταιει η δική μου βροχή

Αχ...τα μάτια σου

Μπορεί ο πιο μεγάλος φόβος μου να είναι να σε κοιτάω στα μάτια... Καμιά φορά, του ξεφεύγω και τα διαβάζω προσεχτικά... κι αν τίποτα από όσα θέλεις δε μπορώ να αλλάξω...να φανείς μεγάλος!

Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε
έχουν τρόπο και μου λένε
για τον πόνο που πονούν.
Μ' ένα βλέμμα λυπημένο
πρωινό συννεφιασμένο
για την άνοιξη ρωτούν.

Με κοιτάζουν μου μιλούν και απορούν
αχ τα μάτια σου,
για τον έρωτα που χάσαμε ρωτούν
αχ τα μάτια σου.

Μάτια παραπονεμένα
μάτια που 'σαστε για μένα
θάλασσες υπομονής,
με κλωστούλες μεταξένιες
πλέκω τις κρυφές σας έννοιες
σε τραγούδι της ζωής.


Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη

και στον τίτλο μου για σήμερα μία από τις αγαπημένες μου στιγμές της εκπομπής...

Πίσω απ'το φως της μουσικής...

Για τις φορές που δεν έχουμε λόγο... Και για εκείνες που νομίζουμε/νε πως δεν έχουμε...
κι αν καποιος μπορεί να αποκωδικοποιήσει και να ερμηνεύσει τον πόθο του κάπως έτσι τότε... τον ζηλεύω!


Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
Και μήτε στ' όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ' ένα σκοπό χερουβικό

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι
κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού
που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει
κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετό


Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος

φόβοι & λόγοι!

πάντα σκοτάδι

φοβάμαι σου λέω

πού είσαι; και πότε έρχεσαι; και πόση σιωπή να αντέξω;

πότε θα φτάσεις στο μηδέν;

για' μένα ίσως ποτέ...

μάλλον ποτέ...

Φόβοι ή λόγοι;

Το "λάθος" είναι ένα επίθετο που μπορεί τόσο εύκολα να τυλίξει τις λέξεις άνθρωπος, στιγμή, περίοδος, τόπος, και να σε κάνει να νιώσεις αδύναμος μπροστά στη δυνατότητα του να αλλάξει τα χνάρια σου στους αιώνες...

Ναι, το δοκίμασα! Δεν ωφελεί!

και άκου και μία απίστευτη φράση:ξελογιάστρα μου..προσφώνηση το λένε; Έτσι θα το λένε..
την απομονώνω και στην αφήνω.
Υπογραμμισμένη και χιλιοσημειωμένη ανάμεσα σε εξισώσεις διθύρων, μεθόδους κόμβων και άλλα τέτοια ανυπόγραφα.
το κομμάτι λέγεται:Γράμμα χωρίς αποστολέα. Μ'αρέσει...

κι όσα πει να έρθουν... ας έρθουν
κι όσα ξεχαστούν και πάρουν λάθος μονοπάτι... δε βαριέσαι

καμιά φορά ο πιο μεγάλος έρωτας είναι το να περιμένεις! Κι όσες φορές σου πω το αντίθετο, κάνε τα στραβά μάτια και κράτα αυτό.
και μια συγγνώμη.
θα πω πολλές
τις συνηθίζω
φόβοι ή λόγοι;

ίσως και η σημερινή ρακή..

Αφορμή

"how can i be lost, if i've got nowhere to go?..."

καινούρια αφορμή! Για σκέψη, για μελαγχολία, για αναζήτηση,...

Πριν κανά δυο μέρες έγραψα τις πρώτες λέξεις..."Nothing compares to you..."

Συνέχισα με λίγα λόγια "μετρημένα" για τα νιώθω.

Χτες έδωσα το παρόν για να μην πάρω απουσία.

Σήμερα, νιώθω χαμένη! Αλλά από τι; Και από ποιον;

Πρέπει να κόψω αυτή την ταύτιση με τους στίχους!

κι εσύ δε βοηθάς

ο τίτλος έχει μια φθινοπωρινή ανάγκη... Για' σένα..

Επίγευση...

Δεν την αντέχω όλη αυτή την κυκλοθυμία. Έτσι λέγεται; Αυτό που τη μία είσαι χαρούμενος και ξαφνικά όλα γίνονται τόσο κουραστικά και το μόνο που θέλεις είναι να αποκοιμηθείς και να μη νιώθεις τίποτα; Σχεδόν με φθείρει... Υπάρχει καμιά λύση; Ένα φάρμακο, τέλος πάντων, κάτι να με κάνει απαθή εκείνη την ώρα και να μη νιώθω τίποτα...
Όχι που θα υπήρχε. Για τα πιο σοβαρά πράγματα δε βρίσκουν μια αναθεματισμένη λύση. Ενίσταμαι σου λέω!
Κι αυτές οι ορμόνες κάθε τόσο. Σκέτη ταλαιπωρία!

Ας τα αφήσουμε αυτά! Έχω σήμερα να σου πω για την καινούρια μου δημιουργία! Ναι, είμαι πολύ περήφανη! Θά ' χουν περάσει 3 χρόνια από εκείνη την απογευματινή σοκολάτα στο μαγαζάκι στην πλατεία...Ποια πλατεία ήταν; ναι,απεναντι από το Ιαμβικό ωδείο. Βύρωνας είναι; Βύρωνας θά ' ναι. Λεπτομέρεια... Σοκολάτα από το Μεξικό το έλεγαν; Ασθενής μνήμη!Γέρασα, τό ' χω αποφασίσει. Όπως και νά ' χει σήμερα το πρωί αυτή η από το Μεξικό ίσως σοκολάτα του ίσως Βύρωνα στο φλιτζάνι μου, με ένα ξυλαράκι κανέλας για τις ανάγκες της όσφρησης, με επίγευση κανέλας και σοκολάτας και μπισκότα ανάλογης γεύσης... Και αχ... Αν ο έρωτας ήταν συνταγή για σοκολάτα θά ' ταν το φόρτε μου...

Κερνάω σοκολάτα και μπισκότα κανέλας στο μπαλκόνι μου και το μαγαζί διαθέτει και κουβέρτες για να διευκολυνθεί η συζήτηση.
Για λεπτομέρειες contact us... ξέρεις!
καλημέρες

και φιλί;)
για επίγευση!