Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

στιγμές-new version

Έχω ένα φίλο. Το Μ. . Ενδεχομένως να είναι ο πιο ιδιαίτερος άνθρωπος που ξέρω. Έχει το εξής αξιοπερίεργο. Απολαμβάνει την κάθε του στιγμή. Δεν ξέρω πότε ανακάλυψε το κόλπο κι αν το ήξερε από παλιά πάντως το κάνει. Και συνηθίζω να τον βλέπω πάντα σαν κάτι το "παράξενο".
Συνήθως τον πειράζω για τις απόψεις του, την προσωπική του διαστροφή και τη χαλαρότητά του αλλά έχει ένα μαγικό ταλέντο που μάλλον δεν το ξέρει. Μπορεί την κατάλληλη στιγμή να σου πει το κατάλληλο πράγμα-μεταξύ μας έχει και το αντίστροφο αλλά ας μείνουμε στο πρώτο. Δε θυμάμαι πιν πόσο καιρό συνέβη, αλλά κάποια ανασφάλειά μου θα προσπαθούσε να ξεκλειδώσει ως συνήθως. Μου είχε πει λοιπόν πως
"για τη σχέση μας αγωνιζόμαστε κάθε μέρα"
Και τότε oops! έσκασε σαν βόμβα. Πηγαίνοντάς το λίγο παραπέρα, για κάθε σχέση μας με τον οποιονδήποτε άνθρωπο αγωνιζόμαστε κάθε μέρα. Οκ, αν αφήσουμε απέξω γνωστούς, μακρινούς και αδιάφορους συγγενείς και φίλους που προσπαθούμε να ξεχάσουμε τότε ο Μ. έπεσε διάνα. Οφείλουμε κάθε μέρα να αγωνιζόμαστε για όλα αυτά που αγαπάμε. Για τη σχέση μας, για τον κολλητό μας, για την παρέα μας, για τη σχέση με τους γονείς και τα αδέρφια μας για όλα.. Ναι, η ζωή είναι πάλη, αλλά μάλλον αυτή η όψη της πάλης είναι και η πιο ουσιαστική. Ίσως και η πιο απαραίτητη.
Δεν είναι τόσο ξεχωριστό ένα περπάτημα στο κέντρο. Ξεχωριστό το κάνει ένας καφές στο χέρι. Μια σακούλα κάστανα ή ένα πολύχρωμο σκουφί. Δεν είναι τόσο ξεχωριστό μια βραδιά με κινέζικο και τηλεόραση. Ξεχωριστή γίνεται όταν όλο αυτό κανονίζεται κρυφά κι ας μην πεινάς και καθόλου. Δεν είναι τόσο ξεχωριστή μια μακαρονάδα κι ένα απόγευμα στην τηλεόραση. Ξεχωριστά τα κάνει το ότι ήταν το πρώτο μας απόγευμα μαζί ή μάλλον καλύτερα το μαζί. Ξεχωριστό δεν είναι ένα ξενύχτι. Αλλά ένα ξημέρωμα παρέα σου. Ξεχωριστό δεν είναι κανένα από τα χιλιάδες μηνύματα. Ξεχωριστό το κάνει η ανάγκη της στιγμής. Της κάθε στιγμής. Το "μου λείπεις", το "σε πεθύμησα", το "Σ αγαπάω", το "μη φύγεις". Ξέρω ακούγονται τόσο απελπιστικά συνηθισμένα. Αλλά νομίζω πως αυτά λαχταράω. Πως οι στιγμές ευτυχίας κρύβονται εκεί. Πως όσο κι αν τρέχει ο χρόνος κι όσο κι αν μου λείπεις κι όσο κι αν ελπίδα τυχαία να αυξηθεί ο ελεύθερός μας χρόνος δεν υπάρχει η στιγμή που θα μοιραστούμε θά είναι δική μας, ολόδική μας, ξεχωριστή όσο πιο δυνατή είνια η φαντασία μας και γεμάτη όσο πιο αφοσιωμένοι είμαστε σε αυτήν.
Και να λοιπόν πώς οι αλήθειες του Μ. συνδυάζονται απόλυτα: Απολαμβάνεις τη στιγμή τόσο περισσότερο, όσο πιο όμορφη μπορείς να την κάνεις.


4 σχόλια:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ.
ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ.ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝΕ;ΑΣ ΤΙΣ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΛΟΙΠΟΝ.
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑ :)))

anna είπε...

Tο αγαπώ αυτό το post. Κι έρχεται πάνω στη ώρα που πήρα την απόφαση για δυο βραδιές στο παιδικό μου κρεβάτι. Όχι άλλα τηλέφωνα, αγώνας από κοντά με αγκαλιές και βλέμματα.

φιλί γλυκό μου κορίτσι

Dimitris είπε...

Μ αγγίζουν τόσο πολύ αυτά που γράφεις.Ίσως με βρίσκουν και μένα σε μια δύσκολη περίοδο ανακατατάξεων για το τι τελικά είναι το σπουδαίο και τι όχι.Μια βόλτα για καφέ αδιάφορη και συνηθισμένη η μια στιγμή ξαφνική στο σπίτι που σου μένει αξέχαστη.Συμφωνώ και πάλι συμφωνώ σε όλα :))

Nefeli είπε...

το αγαπω κι εγω αυτο το ποστ :)
και σημερα στο κενο μου θα βγω να περπατησω στο κεντρο με καφε στο χερι κι ας ειναι ο καιρος κιτρινος
καλη σου μερα!