Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Στιγμές

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν δικαίωμα. Κανένα!
Ούτε στη ζωή, ούτε στο γέλιο, ούτε στην αγάπη, ούτε στη συντροφιά...
Μα αν με ρωτάς καμιά φορά νιώθω πως είναι εκλεκτή κατηγορία. Ίσως είναι οι μόνοι που έχουν ένα δικαίωμα -και ίσως κανείς άλλος όσο εκείνοι δεν το έχει αποκτήσει- συνειδητά.
Μην παραξενευτείς! Θα το ονομάσω δικαίωμα στη μοναξιά. Δεν ξέρω αν έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν τέτοιο πραγματικά. Ίσως τότε να του είχα κλέψει το μυστικό και να είχα καταφέρει να νικήσω τις ψεύτικες ελπίδες για φρέσκο αέρα.
Με τα μάτια ορθάνοιχτα κάνω ατέλειωτες διαδρομές διαλέγοντας μουσική του δρόμου και μυρωδιές αδιάφορες για να μη με αποσπούν. Παρατηρώ κάθε έναν άνθρωπο προσεκτικά, λες και θέλω να αποκτήσω κι εγώ τη λεγόμενη φωτογραφική μνήμη και κάνω εξάσκηση. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει, αλλά υπάρχουν κάποια πρόσωπα που μοιάζουν ευτυχισμένα συμβιβασμένα. Όχι στα πλαίσια της άγνοιας ή της ροπής στο εύκολο. Μα στα πλαίσια μιας σε βάθος γνώσης των επιλογών τους. Των όχι ιδιαίτερα εύκολων έχω να συμπληρώσω. Μαγεύομαι όταν τους βλέπω. Τόσο δίπλα μου μα τόσο απλησίαστοι ταυτόχρονα. Τα χείλια τους, ασάλευτα, λες και τιθάσευσαν κάθε επιθυμία τους. Κάθε μοιραία πρόκληση. Τα μάτια τους να μαρτυρούν απόλυτη συγκέντρωση σε κάτι πέρα από την εικόνα που μοιάζει σα να βρίσκεται μπροστά και στους δυό σας μα εσύ δε μπορείς να το δεις. Οι εκφράσεις στο πρόσωπό τους συγκαταβατικές, λες και συμπονούν κάθε σου αδυναμία με τα μάγουλα πάντα ανασηκωμένα μαρτυρώντας μία παράξενη ειρωνία σε αυτό που ταυτόχρονα τους θυμίζει την ανθρώπινη φύση τους.
Κι όμως αφήνουν τα πάντα να τους αγγίζουν και επιλέγουν οι ίδιοι να τα προσπερνούν και να επιστρέφουν στην τόσο ακριβή μοναξιά τους. Μέσα σε μία τόση δα στιγμή. Κι εκεί που έχεις στρέψει όλη την προσοχή σου στο μεγάλο μυστικό τους χάνονται από τα μάτια σου και χαμογελάς στον εαυτό σου πως εκείνοι δεν έχουν τίποτα να μοιραστούν.
Τι αφελής! Δε μοιράζονται γιατί δε χρειάζονται να πάρουν. Δεν τους αφορά. Μήπως θαρρείς πως εσύ που ζητάς να μοιραστείς δεν έχεις ως κίνητρο τις δικές σου ανάγκες και την επιθυμία για αίσθηση πληρότητας;
Μην αυταπατάσαι! Δε σου λείπει το μεγάλο μυστικό ή η αίσθηση πληρότητας από τους γύρω σου ή η ανάγκη για απομόνωση, μοναξιά, μοναχικότητα ή ό,τι άλλο!
Σου λείπει η πληρότητα μέσα από εσένα. Κι αν θά’ πρεπε όλοι για κάτι να πολεμάμε είναι αυτό. Κι αν κάποιο δικαίωμα θεωρούνταν ακριβό θά’ ταν αυτό και θά’ πρεπε όλοι μας να είμαστε πάμπλουτοι.
Κι αυτή η πληρότητα αλλιώς ονομάζεται ομορφιά της κάθε στιγμής που περνά.
Και ξέρεις, ομορφιά υπάρχει παντού. Απλά έχουν σκουριάσει τα αισθητήρια!

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

υπόγεια

Μια γυναίκα με ρυτίδες στο σώμα της. Καθισμένη πάνω στο sac voyage της με τα μαλλιά τεντωμένη κοτσίδα και το εισιτήριο στα χέρια της τσαλακωμένο. Το μέτωπό της βουτηγμένο στα χέρια της και κανείς δε σηκώθηκε ποτέ για να την ξεκουράσει. Και μια βέρα στην ψυχή της τατουάζ για μια αγάπη που δεν πρόλαβε να ερωτευτεί.
ώρες-ώρες επιλέγω να μετράω στιγμές υπόγεια... Εκεί βλέπω ανθρώπους να νιώθουν

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

και να γύριζες να δεις...

Πέρασαν τόσες ώρες στους δρόμους... εγώ και μια σκιά.

"...και να γύριζες να δεις τι θά'χε γίνει,
αφού τίποτα δε διαρκεί στη μνήμη..."
Πριν λίγες μέρες, στην "πολίτικη κουζίνα", θυμάσαι;

"Μην κοιτάξεις πίσω. Όταν είσαι στο σταθμό και φεύγοντας κοιτάξεις πίσω, είναι σα να δίνεις μια υπόσχεση..."-Να ξαναγυρίσεις, λέω εγώ.
και νά' ξερα τι από όλα ήταν.. Τόση ώρα κρυφοκοίταζα κι ούτε ένα βλέμμα.
Δε θα έχεις όνομα πια. Κι εγώ δε θά' χω λόγια. Και πότε είχα τελευταία φορά, θα μου πεις. Μνήμη ασθενής!

Σου έχω πει ποιο είναι το αγαπημένο μου μέρος; Ναι, δίπλα στο άγαλμα της Μελίνας. Πόσες ώρες! Πόσες γουλιές! Θύμισέ μου γιατί δεν καπνίζω; Το χρειαζόμουν...
Τι είναι λάθος και τι σωστό, στ'αλήθεια δε με αφορά. Κι αυτό που λένε θεά τύχη, υπάρχει και καμιά φορά ξεχνάει και δε θυμάμαι να με έχει θυμηθεί και να πάει να...στην τελική!

"Από μακριά πως αγαπιόμαστε το ξέρω..."
Στο repeat ο "Ανθρώπων 'Εργα"- ίσως από τους αγαπημένους μου και η μπαταρία να τελειώνει και να μετράω στιγμές. Δε μου φτάνουν ρε γαμώτο! Πάντα λίγες. Πάντα αδικαιολόγητα λίγες και μνήμη καμιά και πάντα θά' θελα κάτι παραπάνω! Απληστία; Ούτε κι αυτό μ' αφορά. Η ανθρώπινη φύση το επιβάλλει και διεκδικώ τον τίτλο του ανθρώπου, ναι, του πιο αδύναμου, με κάθε τιμή!
Να μου γελάς! Κι από μακριά...

Να σε βλέπω να γελάς... Να σε νιώθω να γελάς...

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

desperate

Γιατί πρέπει τόσο συχνά να νιώθω έτσι; Γιατί να πρέπει να αφήσω όλα μου τα όνειρα πίσω;
Γιατί να πρέπει να συμβιβάζομαι με αυτά που θα ήθελαν για ' μένα αυτοί που δεν είναι εγώ;
Δεν ξέρω. Έχω κουραστεί!
Έχω με τόση ευλάβεια χρησιμοποιήσει τα λόγια της alanis σε κάθε νέα αρχή...
reborn and shivering....
day one... start over again!
ψέμα
δεν έχω κάνει ούτε ένα βήμα! Λες και με έχουν δέσει.
Θα τα λύσω τα δεσμά, να ξέρεις.
Απόψε ούτε εικόνες ούτε χρώματα...

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2008

κανονικά

κανονικά και λογικά... όλα θα ήταν αλλιώς και σήμερα δε θα με ένοιαζε...δε θα έπρεπε...
κανονικά κι ανήσυχα γι' αυτούς που φεύγουν ήσυχα...
και γι'αυτούς που δε φεύγουν; και με αυτούς που δε φεύγουν;
Μη ζητάς συμπόνια... Μη δείχνεις συμπόνια!Σου λέω δε με αφορά!


Αφού βρέχει και χιονίζει έξω
έλα να σε παίξω
για να κάνει ένας δεσμός ανταύγεια
φέρτε του σκοτάδια
Κι αν σου πω πως σαν αγάπη μοιάζεις
πες μου πού με βάζεις
μόνο μ’ αίσθηση κενού
καινούργια γράφονται τραγούδια
κανονικά

Κανονικά, τυραννικά
γι’ αυτούς που καίνε τη ζωή μοναδικά
κανονικά κι ανήσυχα
γι’ αυτούς που φεύγουν ήσυχα
και λογικά

Αφού βρέχει και χιονίζει χρόνια
δείξε μου συμπόνια
κι ο λυγμός της ομορφιάς στα βάθη
κοίτα τι θα πάθει
προκειμένου να ‘χεις τέτοια λάμψη
πες το κι ας σε κάψει
πώς χαράζουνε στη φλέβα τύχη
κάτι τέτοιοι στίχοι
καμία φορά


Στιχοι:Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσικη:Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνεια:Δήμητρα Γαλάνη

Δε σου αφηνω εικόνα ή μονοπάτι σήμερα... Δε βλέπω τίποτα γύρω κι όλοι οι δρόμοι μου κλειστοί...φταιει η δική μου βροχή

Αχ...τα μάτια σου

Μπορεί ο πιο μεγάλος φόβος μου να είναι να σε κοιτάω στα μάτια... Καμιά φορά, του ξεφεύγω και τα διαβάζω προσεχτικά... κι αν τίποτα από όσα θέλεις δε μπορώ να αλλάξω...να φανείς μεγάλος!

Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε
έχουν τρόπο και μου λένε
για τον πόνο που πονούν.
Μ' ένα βλέμμα λυπημένο
πρωινό συννεφιασμένο
για την άνοιξη ρωτούν.

Με κοιτάζουν μου μιλούν και απορούν
αχ τα μάτια σου,
για τον έρωτα που χάσαμε ρωτούν
αχ τα μάτια σου.

Μάτια παραπονεμένα
μάτια που 'σαστε για μένα
θάλασσες υπομονής,
με κλωστούλες μεταξένιες
πλέκω τις κρυφές σας έννοιες
σε τραγούδι της ζωής.


Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη

και στον τίτλο μου για σήμερα μία από τις αγαπημένες μου στιγμές της εκπομπής...

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

Πίσω απ'το φως της μουσικής...

Για τις φορές που δεν έχουμε λόγο... Και για εκείνες που νομίζουμε/νε πως δεν έχουμε...
κι αν καποιος μπορεί να αποκωδικοποιήσει και να ερμηνεύσει τον πόθο του κάπως έτσι τότε... τον ζηλεύω!



Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
Και μήτε στ' όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ' ένα σκοπό χερουβικό

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι
κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού
που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει
κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετό


Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

φόβοι & λόγοι!

πάντα σκοτάδι
φοβάμαι σου λέω
πού είσαι; και πότε έρχεσαι; και πόση σιωπή να αντέξω;
πότε θα φτάσεις στο μηδέν;
για' μένα ίσως ποτέ...
μάλλον ποτέ...

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2008

Φόβοι ή λόγοι;

Το "λάθος" είναι ένα επίθετο που μπορεί τόσο εύκολα να τυλίξει τις λέξεις άνθρωπος, στιγμή, περίοδος, τόπος, και να σε κάνει να νιώσεις αδύναμος μπροστά στη δυνατότητα του να αλλάξει τα χνάρια σου στους αιώνες...

Ναι, το δοκίμασα! Δεν ωφελεί!

και άκου και μία απίστευτη φράση:ξελογιάστρα μου..προσφώνηση το λένε; Έτσι θα το λένε..
την απομονώνω και στην αφήνω.
Υπογραμμισμένη και χιλιοσημειωμένη ανάμεσα σε εξισώσεις διθύρων, μεθόδους κόμβων και άλλα τέτοια ανυπόγραφα.
το κομμάτι λέγεται:Γράμμα χωρίς αποστολέα. Μ'αρέσει...

κι όσα πει να έρθουν... ας έρθουν
κι όσα ξεχαστούν και πάρουν λάθος μονοπάτι... δε βαριέσαι

καμιά φορά ο πιο μεγάλος έρωτας είναι το να περιμένεις! Κι όσες φορές σου πω το αντίθετο, κάνε τα στραβά μάτια και κράτα αυτό.
και μια συγγνώμη.
θα πω πολλές
τις συνηθίζω
φόβοι ή λόγοι;

ίσως και η σημερινή ρακή..

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

Αφορμή

"how can i be lost, if i've got nowhere to go?..."
καινούρια αφορμή! Για σκέψη, για μελαγχολία, για αναζήτηση,...
Πριν κανά δυο μέρες έγραψα τις πρώτες λέξεις..."Nothing compares to you..."
Συνέχισα με λίγα λόγια "μετρημένα" για τα νιώθω.
Χτες έδωσα το παρόν για να μην πάρω απουσία.
Σήμερα, νιώθω χαμένη! Αλλά από τι; Και από ποιον;
Πρέπει να κόψω αυτή την ταύτιση με τους στίχους!
κι εσύ δε βοηθάς

ο τίτλος έχει μια φθινοπωρινή ανάγκη... Για' σένα..

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

Επίγευση...


Δεν την αντέχω όλη αυτή την κυκλοθυμία. Έτσι λέγεται; Αυτό που τη μία είσαι χαρούμενος και ξαφνικά όλα γίνονται τόσο κουραστικά και το μόνο που θέλεις είναι να αποκοιμηθείς και να μη νιώθεις τίποτα; Σχεδόν με φθείρει... Υπάρχει καμιά λύση; Ένα φάρμακο, τέλος πάντων, κάτι να με κάνει απαθή εκείνη την ώρα και να μη νιώθω τίποτα...
Όχι που θα υπήρχε. Για τα πιο σοβαρά πράγματα δε βρίσκουν μια αναθεματισμένη λύση. Ενίσταμαι σου λέω!
Κι αυτές οι ορμόνες κάθε τόσο. Σκέτη ταλαιπωρία!

Ας τα αφήσουμε αυτά! Έχω σήμερα να σου πω για την καινούρια μου δημιουργία! Ναι, είμαι πολύ περήφανη! Θά ' χουν περάσει 3 χρόνια από εκείνη την απογευματινή σοκολάτα στο μαγαζάκι στην πλατεία...Ποια πλατεία ήταν; ναι,απεναντι από το Ιαμβικό ωδείο. Βύρωνας είναι; Βύρωνας θά ' ναι. Λεπτομέρεια... Σοκολάτα από το Μεξικό το έλεγαν; Ασθενής μνήμη!Γέρασα, τό ' χω αποφασίσει. Όπως και νά ' χει σήμερα το πρωί αυτή η από το Μεξικό ίσως σοκολάτα του ίσως Βύρωνα στο φλιτζάνι μου, με ένα ξυλαράκι κανέλας για τις ανάγκες της όσφρησης, με επίγευση κανέλας και σοκολάτας και μπισκότα ανάλογης γεύσης... Και αχ... Αν ο έρωτας ήταν συνταγή για σοκολάτα θά ' ταν το φόρτε μου...

Κερνάω σοκολάτα και μπισκότα κανέλας στο μπαλκόνι μου και το μαγαζί διαθέτει και κουβέρτες για να διευκολυνθεί η συζήτηση.
Για λεπτομέρειες contact us... ξέρεις!
καλημέρες

και φιλί;)
για επίγευση!