Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

αναδρομή #2




Πού νά’σαι απόψε; Μπορεί σ’ ένα στενό παράλληλο να προσπαθείς κι εσύ να ξεχάσεις. Ή να θυμηθείς. Εμένα. Ή εμένα; Αν και ο στόχος σου θα έπρεπε να είναι η λήθη. Να μην ξέρεις πως όσα ζήσαμε υπάρχουν. Πως γινόταν κανείς να νιώσει ό,τι ένωσες. Εσύ που δεν ένιωθες. Πού είσαι απόψε; Που δεν υπάρχουν αποστάσεις; Κι όμως βρεθήκαμε τελικά στο μακριά. Ξανά. Στο χώρια. Πώς γίνεται το χώρια να πονάει λιγότερο από το μαζί; Πώς γίνεται να διαλέγεις κάτι για να σώσεις το μέλλον όταν βάζεις με δαύτο φωτιά στο παρόν; Δεν είναι που δεν ένιωσες. Αυτό θα το άντεχα. Είναι που τό’ βαλες στα πόδια. Που ξέρεις τι θέλεις και που προσποιείσαι πως χωρίς αυτό θα βρεις την άκρη.

Μείνε.

Κι άσε τα αντίο να γεμίζουν στιγμές άλλων. Αδειανές. Εμείς φτιαχτήκαμε για το μαζί. Και το χώρια είναι άνυδρος πλανήτης.

Όλα αδειανά χωρίς εσένα. Μα και πάλι. Εμένα δε με χωράει ο τόπος.

Λίγες σιωπές μετά

Σε κάποιο όνειρο

Θα σε κρατήσω

Θα σου μιλήσω

Δε θα φοβάσαι. Θα νιώθεις.

Ακόμα.

Πόνο και ζωντανός.

Θα συναντηθούμε σε μια ήρεμη, γλυκειά και σιωπηρή νύχτα.

Και θα σου μιλήσω.

Να μείνεις θα ευχηθώ. Και θα στο πω.

Θα με αναζητήσεις. Κάποιο βράδυ.

Σ’ ένα χάδι μεθυσμένο.

Σ’ ένα βράδυ που εύχεσαι να ξημερώσει γρήγορα. Για να μοιάζουν οι στιγμές μακριά μου πιο λίγες απ’τη ζωή σου με εμένα. Και να μη βρισκεις τότε τίποτα να μου προσάψεις.

Γέλα μου. Σα να το ήθελες στ’αλήθεια και σα να το εννοούσες.

Γέλα. Σα να το εννοείς.

Γέλα. Όπως σε θυμάμαι.

Κι αυτή η μελωδία γεννιέται και πεθαίνει σα να μη βρήκε ούτε ένα λόγο για να ελπίσει.

Θα ψάχνω παντού τα μάτια σου. Μα πάντα τελικά θα φτάνω σε αδιέξοδο.

Κι αυτή η αλήθεια σε ποια μάτια υπακούει περισσότερο; Και πιο αφοσιωμένα;

Τελείωσαν πια οι μελωδίες. Ο κόσμος όλος έγινε άναρθρες κραυγές.

Κι όποτε πάω να αγκαλιάσω την ανάμνησή σου, τα χέρια μου χτυπούν αδέξια τον αέρα. Κι ενώ στ’αλήθεια τότε θα ήθελα να θυμάμαι- τι ειρωνία!- εγώ ξεχνάω!

Μια μελωδία προτού τελειώσει ξαναρχίζει. Κι επιμένω να τη μουρμουρίζω μέχρι στο τέλος να φτάσω. Λες και μου υποσχέθηκαν πως εκεί που τελειώνουν οι νότες μ’αγκαλιάζεις εσύ.

(Σκόρπιες φράσεις. Από ένα live. Και από' μένα)

2 σχόλια:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΕΥΧΟΜΑΙ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΓΕΜΑΤΗ ΚΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ.

Dimitris είπε...

Μαρί-ζ-α ζήσε!Άσε τα blog και τις αναρτήσεις, γράψτα όλα και κάνε ότι γουστάρεις!Και το κυριότερο μη σκέφτεσαι!Ναι!Μη σκέφτεσαι όπως το ακούς!Γιατί όσο σκέφτεσαι τόσο καταλήγεις να μπλέκεις σε φαύλους κύκλους

Φιλικά πάντα