guess...

Μια βόλτα στον Πειραιά, σε ένα φιλόξενο σπίτι, παρέα με αγαπημένα πρόσωπα και όπως πάντα κάποια στιγμή το σοβαρέψαμε. Δηλαδή, δεν το σοβαρέψαμε ακριβώς, απλά έπεσε η "ιδέα"!
-Πώς μας φαντάζεσαι μετά από χρόνια;
Και η τυχερή από ό,τι κατάλαβα ήμουν εγώ! Στα 40 μου θα έχω οικογένεια, παιδιά,μια ήρεμη ζωή, θα είμαι δασκάλα, η μουσική θα μου κάνει πάντα παρέα σαν χόμπυ και θα μαζεύω τους φίλους μου τα βράδια, θα τους μαγειρεύω και θα περνάμε όμορφες στιγμές όλοι μαζί. Και ίσως όντως να ήμουν εγώ η τυχερή αυτού του νοερού ταξιδιού. Και ίσως για να με έχουν φανταστεί όλοι έτσι μετά από κάποια χρόνια νά χουν δίκιο. Και ίσως τότε να νιώθω κι εγώ ευτυχισμένη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά τρόμαξα. Που του χρόνου θα γίνω δασκάλα-θα ξεκινήσω δηλαδή-που όντως 5 χρόνια τώρα σπουδάζω κάτι γιατι έτσι το θέλησαν οι δικοί μου, που θα κάνω οικογένεια και που η μουσική θα γίνει το καταφύγιό μου. Εσύ δεν πανικοβάλεσαι όσο εγώ τώρα που τα διαβαζεις είμαι σίγουρη! Εγώ όμως δεν ξέρω τι από όλα αυτά θέλω.
Δεν έγραψα για να σου πω αυτά! Απλά τις τελευταίες μέρες συνειδητοποιώ έντονα κάτι. Πως πράγματι αυτό που έλειπε από τη ζωή μου ήταν αυτή η λαχτάρα! Και χρησιμοποιούσα αυτή τη λεξη. Που καίγεται το σύμπαν γύρω σου κι εσένα σε καίει που στις 9 έχεις ραντεβού και που είναι 7 και έχεις πολλή δουλειά που πρέπει να τελειώσεις και ενώ θα έπρεπε να παρακαλάς ο χρόνος να μετρήσει σε slow motion εσύ τον ικετεύεις να τρέξει κατοστάρι και να σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ.
Λαχτάρα για ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια στιγμή παγωμένη που δε μετράει τίποτα ούτε τόπος ούτε χρόνος, ακούγονται μόνο δυο αναπνοές να κυνηγιούνται ,ποια θα υποταχτεί σε ποια και δυο κεφάλια βουτηγμένα το ένα στο λαιμό του άλλου.
Λαχτάρα.
Αυτό που εκεί που πας να πάρεις ανάσα κάπου ξεχνάς τον τρόπο, μπερδεύεται το διάφραγμα και σχεδόν πνίγεσαι κι ο κόμπος στο λαιμό σε αποσυντονίζει, τα μάτια σου ζητάνε την απάντηση στιγμιαία καπου ψηλά, και καμιά φορά μοιάζει και να παρακαλάνε για "σωτηρία" λες και υπάρχει μεγαλύτερη σωτηρια από αυτή τη λαχτάρα και όλα όσα θες να πεις μπλέκονται καθώς στραβοκαταπίνεις.
Δεν ξέρω πως ξαφνικά λαχταράς κάτι και η ψυχή σου ανοίγει και ξεχνάει πως ανασαίνουν. Ξέρω πως γίνεται, πως μια μέρα έρχεται και είναι εκεί που δεν το περιμένεις και περιγράφεται μόνο με μια λέξη όλο αυτό.
Ζημιά!
Δική σου και δική μου, δική μας! Ζημιά!

βραχυκύκλωμα

"Δεν ξέρω αν είναι έρωτας που σκάει τόση αγάπη...
...Παντού σαν παρενέργεια στα κόκαλα στην πλάτη..."

Κι αυτή η επικίνδυνη στροφή στη θέλησή σου μας έφερε στο βραχυκύκλωμα...




Μαζί.

Κυριακή, Τετάρτη

Τις πληγές
Τις μετράω εγώ
Και δικό μου το σπίτι παλιό
Τελικά ριζικό
Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ
Κορμί τσακισμένο

Τις φωτιές
Τις ανάβω εγώ
Και δικό μου το άχτι παλιό
Τελικά ριζικό
Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ
Και νεκρό
Να σε φέρει το τραίνο

Οι φωτιές, οι πληγές, οι αγάπες και τα εγώ είναι ολόδικά μας. Ριζικά όλα τους. Όλα φεύγουν, όλα τελειώνουν.
Όλα φεύγουν.

Είχα έναν άνθρωπο. Έχω έναν άνθρωπο.Έχω άνθρωπο. Κορμί δανεικό, μαραμένο, σπασμένο. Γιατρικό.
Άσε τις πληγές να τις μετράω εγώ. Εδώ. Μην ξαναπάμε κέντρο. Δεν του πάνε αυτά τα φώτα. Δεν είναι καν όμορφα.

"η φαντασία μου που δίψαγε σκοτάδια
μετά η ευθεία μου που πήγαινε στραβά...

και τότε τρόμαξα!"

όσα μου φανέρωσες

Λέγεται Ευριπίδης Ζεμενίδης, υπογράφει τους στίχους και τη μουσική και το χαρίζει στο Βαγγέλη Ασημάκη να μας το τραγουδήσει...Και βγαίνει αυτό κι εγώ μαγεύομαι και καλή τύχη στον Ευριπίδη που έκανε μαγική δουλειά στο δίσκο του "Νηπιαγωγείο Αργά"-ψάξ'τον επιβάλλεται!!!-και έγραψε υπέροχα κομμάτια...

Στο αφήνω για παρέα...όταν δε θά'χεις εμένα κοντά κι ίσως και να φοβάσαι...ποιος ξέρει! Και ποιον θα αφήσεις να μάθει...

(Σημ. : Ευχαριστώ τη Laurita μου που μου τον φανέρωσε)

ασπίδα#1

2 φορές μέσα στον ίδιο χρόνο
ξεκρέμαστη
σχεδόν να αιωρούμαι
πλέον δε συγχωρώ
δε μπορώ

εμενα, μην τρομάξεις
εσύ στο απυρόβλητο πάντα
σου βάζω μια ασπίδα "Φίλος", "Αδερφός", "Μαμά", "Μπαμπάς", "Σχέση" και σε κρατάω ασφαλή

Και όλα τα δάχτυλα του κόσμου σου να δείχνουν εμένα

Σκέψου πόσο με έκανες να φοβηθώ!

Θα μου βρω ασπίδα. Θά' ναι καβούκι και θα κλείνει από παντού. Κι εσύ από δώ και πέρα στην απέξω.

Λυπάμαι! Για κάθε εσένα...

Μα πιο πολύ για' μένα...
Φοβάμαι!

πίσω

θέλω τη Μαριαλένα μου κοντά
τα όνειρά μου ακέραια
και μια αγκαλιά ζεστή


ερωτεύτηκα



"πού ξημερώνεις μάτια μου τώρα που μόνος μου θα πει χωρίς εσένα"

should i trust them?

Mother do you think they'll drop the bomb
Mother do you think they'll like the song
Mother do you think they'll try to break my balls
Ooooh aah, Mother should I build a wall
Mother should I run for president
Mother should I trust the government
Mother will they put me in the firing line
Ooooh aah, is it it just a waste of time
Hush now baby don't you cry
Mama's gonna make all of your
Nightmares come true
Mama's gonna put all of her fears into you
Mama's gonna keep you right here
Under her wing
she won't let you fly but she might let you sing
Mama will keep baby cosy and warm
Ooooh Babe Ooooh Babe Ooooh Babe
Of course Mama's gonna help build the wall

Mother do think she's good enough for me
Mother do think she's dangerous to me
Mother will she tear your little boy apart
Oooh aah, mother will she break my heart
Hush now baby, baby don't you cry
Mama's gonna check out all your girl friends for you
Mama won't let anyone dirty get through
Mama's gonna wait up till you come in
Mama will always find out where
You've been
Mamma's gonna keep baby healthy and clean
Ooooh Babe Ooooh Babe Ooooh Babe
You'll always be a baby to me
Mother, did it need to be so high.

Γι'αυτές τις μέρες, τι άλλο; Κι αν αυτή η βόμβα δεν πρόκειται να φερει πυρηνική καταστροφή, αυτός που την κρατάει δεν παύει ποτέ να είναι επικίνδυνος. Και κάθε πρωί που ξυπνάω με κάνει να φοβάμαι. Πόσο μάλλον σήμερα, πόσο μάλλον φέτος, πόσο μάλλον πριν το αύριο... Πόσο μάλλον;

(Oι Pink Floyd στο τραγουδάνε στον τίτλο μου)

σαν τα δικά σου

"Αργό το ζάλο μου, βαρύ

ήτανε ψεύτικος μπορεί

ο έρωτάς σου

ρωτώ διαβάτες στα στενά

αν είδαν μάτια καστανά

σαν τα δικά σου..."

Για το πιο όμορφο ταξίδι, την πιο όμορφη στιγμή, την πιο όμορφη βραδιά,την έτσι κι αλλιώς όμορφη ζωή και μιαν αγάπη...

(Στον τίτλο μου σου αφήνω τη μεγάλη μου αγάπη.)

απόψε

αγάπη πολλή

και κάθε μέρα δηλαδή

κι από όπου έλειπα, είμαι εδώ τώρα. και πριν δηλαδή αλλά τώρα πιο εδώ
να σκάει σαν κρότος
Με αγάπη πολλή

εδώ! και πάντα πλάι

Α!

Ή όπως αλλιώς κάνει η κραυγή.

Ξέρεις τι; Θέλω τώρα νά'σαι δίπλα μου, να μη ρωτάς, να μη φωνάζεις, να μη θυμώνεις απλά νά' σαι δίπλα μου να με ακούς να ξεριζώνω τη φωνή μου και όσο κι αν θέλεις να μου χτυπήσεις το κεφάλι στον τοίχο για να συνέλθει να μην το κάνεις. Απλά να μένεις εκεί, να ακούς, να μη βλέπεις και να με νιώθεις.
Δεν ξέρω αν τα αυτιά σου θα αντέξουν τη φωνή μου, ούτε και μοιράζω προστασίες για όλα αυτά που θα σε ταλαιπωρήσουν, δικά μου, αλλά θέλω να βρεις τρόπο να αντέξεις. Εσύ. Γιατί εγώ αυτό θέλω. Και γιατί αυτό το εγώ μου είναι τόσο πληγωμένο κάπου αλλού που δε με νοιαζει πώς θα σου φανώ, αλλά θέλω να ξεχάσεις το δικό σου εγώ, το τι θα μου έλεγες μια άλλη μέρα που τα εγώ μας θά'ταν εμείς, και θα ισορροπούσαν, και να με αφήσεις να χαθώ σε αυτό το στρόβιλο, που πιο εγωκεντρικός δε θα μπορούσε να είναι.
Ξέρω και ξέρεις κι εσύ. Ή μάλλον ό,τι ξέρω το ξέρεις κι εσύ. Όλα τα άλλα είναι κρυμμένα σε ένα κουτί με ταμπελάκι "ανείπωτα" και με το κλειδί του σε ξένα χέρια.
Όλοι περνάμε δύσκολα. Και ναι, την κόλασή μας κάποιοι τη φτιάξαμε μόνοι μας, με τα ίδια μας τα χέρια-ή για την ακρίβεια με την ίδια μας τη φαντασία- και ρε γαμώτο γουστάρουμε -όσο αντέχουμε-να ζούμε μέσα σε αυτή.
Έγώ πρώτη το έχω πει ότι όλα είναι μια ιδέα. Μια γωνίτσα στο μυαλό που δεν ξεσκονίσαμε. Αλλά, έχεις μπει σε εργένικο σπίτι; Να ζει μονάχα σκόνη και 3 κουτάκια μπύρας ελαφρώς λυγισμένα από το προηγούμενο βράδυ; Που πάει ο κολλητός να τα μαζέψει για να βάλει το τάβλι πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού κι ο ιδιοκτήτης αυτής της μοναξιάς εξαγριώνεται; Ε, αυτό! Αυτήν την περίοδο αυτή τη σκόνη τη θέλω ανέγγιχτη. Απλά.
Δεν είναι πως όλα αυτά δεν τα κάνεις. Είναι που καμιά φορά προτιμάμε να χάνουμε το φόκους μας, ξέρεις για να νιώθουμε ίσως λίγο χύμα. Λίγο επαναστάτες, λίγο όχι εμείς.
Δε σου υπόσχομαι πως θα φύγω από τη μελαγχολία μου, τη μιζέρια μου ή ό,τι άλλο έχω και νομίζεις με νικά. Ίσως και να με θρέφει και κανένας μας να μην το βλέπει. Σου υπόσχομαι να σε θέλω πάντα πλάι μου. Κι αν είναι λίγο, δε σου υποσχέθηκα ποτέ τα πολλά.
Άλλωστε τα λίγα μοιάζουνε πολλά, σαν ξέρει να αγαπά η καρδιά...

[2]

"εσύ παράγγειλε ό,τι πιω κι εγώ πληρώνω...



...εσύ θα γίνεις μ'αλκοόλ κι εγώ μ'εσένα..."

3 φωνές σαν μία

Δεν εχω λόγια- θα μου πεις τότε τι γράφεις;
Και θα σου πω αν δεν ήσουν απόψε στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, έχασες! Επίσης, αν δεν ήσουν την επόμενη φορα θα σε πάρω μαζί! Τα κορίτσια ήταν ασύλληπτα και κάνανε τόσο ωραία παρέα! Εμένα με ξέρεις έχω μια αδυναμία στη Νατασσούλα παραπάνω, αλλά ήταν υπέροχες και οι τρεις...
Ήταν και τα τσουπράκια μου εκεί-σχεδόν όλα-και ήταν-όπως θα έλεγε και η Τζο-έξοχα, έκτακτα και ρομαντικά μη σου πω!!!
Α! Γνώρισα και το κορίτσι της πόλης που τόσο καιρό διάβαζα και τόσο πολύ χάρηκα! Αννούλα μου... και πόσο της ταιριάζεις αυτής της πόλης!
Και κλείνοντας ο Γεράσιμος και ο Θέμης είναι Καλλιτέχνες και τους αγαπώ!
Αυτά για απόψε! Με περιμένουν Αθήνες και Θεσσαλονίκες να πάω να τους ξαναδώ!

Φιλί σε όλους τους!

ερεύνα!

Δύσκολη μέρα η σημερινή.
Είπα θα πέσω νωρίς. Αλλά με τριγύριζε μια ταινία που ο Δημήτρης είπε «Φοβερή, φοβερή» και χωρίς να το καταλάβω έπαιξε. Δε θέλω να σου πω τη γνώμη μου. Ήθελα απλά να θέσω το ερώτημα: Πιστεύεις; Και δε σου λέω στο Θεό, για να μην αρχίσεις. Αλλά πιστεύεις; Υπάρχει κάτι στη δύναμη του οποίου εσύ να θέλεις να γυρίσεις το βλέμμα και να αφήσεις τις φωνές μέσα σου να του φωνάξουν, να ουρλιάξουν απλά για να σε ακούσει, ή για να το κατηγορήσεις για αδικία. Υπάρχει; Πες το όπως θέλεις, όπως σου κατεβαίνει... Αλλά υπάρχει; Κι αν δεν υπάρχει πόσο ήρεμος μπορείς να νιώθεις;
Θα μπορούσε νά’ ναι η αγάπη, ο έρωτας, ο άνθρωπος, η αλήθεια, το χρήμα.
Στο «Δαμάζοντας τα κύματα» η Μπες νομίζω είχε πίστη. Για την ακρίβεια μία αυστηρά προσωπική μορφή πίστης. Στο δικό της Θεό ας πούμε. Στην έκφραση των συναισθημάτων της. Σε ό,τι την έκανε να τα ελευθερώνει. Στον Γιαν, την Ντοντο, το θεό της. Νομίζω κάθε φορά καλούσε τον εαυτό της να της δώσει τις απαντήσεις που έτσι κι αλλιώς ήθελε να ακούσει. Να νιώσει κάποιον να της επιβεβαιώνει κάθε δικαίωμά της στην ελευθερία.
Εσύ λοιπόν;
Εγώ δεν ξέρω σε τι πιστεύω.
Ή μάλλον ξέρω. Απλά κάθε φορά που το συνειδητοποιώ εντυπωσιάζομαι προς στιγμήν λες και δεν το ήξερα αλλά τελικά βάζω ένα τικ και πάω παρακάτω. Είναι η ελευθερία του κάθε ανθρώπου να είναι ο εαυτός του.
Και μη μου πεις τι μας εμποδίζει να είμαστε ο εαυτός μας θα γελάσουμε και οι δυό και θα μιλήσουμε για τον καιρό.
Είναι τρόπος ζωής. Κι όποιος αντέξει.

Ναι, η ανάρτηση μένει ημιτελής. Δεν μπορώ να στην πάω παρακάτω μόνη μου.

Μήπως τελικά πιστεύω στο μαζί;

υπομονή

Δεν αντέχω άλλο έναν χρόνο! Απλά δε μπορώ. Εσύ τα όνειρά σου τα κυνήγησες; Εγώ; Εγώ τι; Εγώ πότε; Υπάρχουν λέξεις μέσα μου και μουσικές κι εμένα με έχουν φάει τα θυρίστορ, οι τάσεις κατωφλίου, και κάτι άλλα που δε θυμάμαι ούτε το όνομά τους...
Ευτυχώς έρχεται η Τετάρτη και θα αρχισω πάλι τα μαθήματα με τη Μαρθούλα μου.

Κουράστηκα.Και το ερώτημα είναι: Η υπομονή εξαντλείται; Και αν ναι, πότε;

καταλήξεις

Με χάδια τρομαγμένα , με κουρασμένα χάδια
Του νου μου τα σκοτάδια απόψε ντύνομαι
Λευκό πανί υψώνω και πάω οπου με πάει
Αυτό που με σκορπάει σου παραδίνομαι

Φωτιά μου εσυ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας
τη φλόγα σου δως μου και γίνε μου φως μου
χρυσομαλλο δέρας !
Φωτιά μου εσυ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας
το χέρι σου δως μου και γίνε του κόσμου το πέρας!

Μονάχη μες στους ξένους και μες τους φίλους μόνη
Να ξερα τι σε σώνει στον πόνο στη χαρά
Γυαλλι που δεν ραγίζει θα βρισκα να σου τάξω
Πες μου πως να πετάξω με δανικά φτερά

Φωτιά μου εσυ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας
τη φλόγα σου δως μου και γίνε μου φως μου
χρυσομαλλο δέρας !
Φωτιά μου εσυ κι αέρας στο σύνορο τουτης της μέρας
το χέρι σου δως μου και γίνε του κόσμου το πέρας!

Της φυλακής μου πόρτα εσύ και αντικλείδι
Κι εγώ μικρό στολίδι στον ασπρο σου λαιμό
Θα πώ ενα τραγούδι σήκω να το χορέψεις
Τα ματια να μου κλέψεις για πάντα πριν χαθώ

Θα πώ ενα τραγούδι σήκω να το χορέψεις
Τα ματια να μου κλέψεις για πάντα πριν χαθώ

Θα πώ ενα τραγούδι σήκω να το χορέψεις
Τα ματια να μου κλέψεις για πάντα πριν χαθώ



Προτίμησα την εκτέλεση του δίσκου. Πρόσεξε τις καταλήξεις στο ρεφραίν. Είναι σα να ήρθαν από άλλο κόσμο.
Του Μίλτου.

Φιλί

άφιξη...φυγή!

Ερωτεύτηκα!Το φετινό καλοκαίρι, τις φετινές 2 βδομάδες στην Ξανθούλα μου, τις απίστευτες μέρες και νύχτες μας εκεί, την ηρεμία, τις βόλτες, τη ζεστασιά αυτής της πόλης και ίσως και να έχω ευχηθεί και 100000 φορές να είχα γεννηθεί εκεί και να τα είχα ζήσει όλα από την οπτική της πόλης αυτής. Όχι γιατί είναι καλύτερη ή γιατί μου πάει περισσότερο... Αλλά ίσως γιατί αυτό που μου λείπει το βρίσκω εκεί.
Δεν ξέρω αν ξεκουράστηκα, αλλά σίγουρα έχω πολλά να θυμάμαι.
Είδα και κάτι που το κάνω πάντα λάθος. Δεν έχω υπομονή. Και προσπάθησα να το "παλέψω" κιόλας. Φέτος με κούρασαν πολλά, ίσως κι εγώ να κούρασα καταστάσεις ή ανθρώπους με τη σειρά μου. Ποιος ξέρει; Δεν αλλάζει κάτι τώρα έτσι κι αλλιώς. Απλά είναι η πρώτη φορά που μπορώ χαμογελαστά να σου πω "Καλό Χειμώνα" και να θέλω τόσο να στο στείλω μαζί και με μία αγκαλιά που όσο κι αν γκρινιάζεις γι' αυτή τηνευχή δεν πτωούμαι.
Δεν έχω στόχους για φέτος. Θέλω να τελειώσω τη σχολή και να πάει καλά το ωδείο.

Δε θέλω άλλα καμμένα δάση για φέτος και για πάντα! Μπορείς;
Πιο "το απαιτώ" δεν έχει!
Ευχαριστώ!

(Φιλί στο ξαδερφάκι μου-δε θα το διαβάσει αλλά, δε βαριέσαι... Εγώ την αγαπώ!
Α! Η εικόνα καμία συναισθηματική αναφορά δεν έχει σε όλο αυτό αλλά είναι από το αγαπημένο μου μέρος...)

κρακ!

ή όπως αλλιώς κάνει το γυαλί όταν σπάει!

Αγαπάμε αληθινά όταν αγαπάμε αναγκαστικά; Από υποχρέωση, ή λόγω γεννετικών ομοιοτήτων; Αγαπάμε αληθινά ποτέ, τελικά; Και έστω ότι αγαπάμε! Έχουμε τους τρόπους ή και τη μαγκιά να το χαρίσυμε στον άλλον με τρόπο που η δική του ψυχή το καταλαβαίνει;
Κάπου κοντά στο γκάζι, με μπύρες και αεράκι αθηναϊκό γεννήθηκαν όλα αυτά τα ερωτηματικά!Το χειρότερο είναι ότι δεν είχα προετοιμαστεί καθόλου, και μετά από μία αυτοεξορία πώς να ξαναμπεις στον κόσμο και να αρχίσεις να ξανααρθρώνεις λέξεις που να τις καταλαβαίνουν οι γύρω σου και να μην ξεφεύγουν από το θέμα; Κι αν τελικά συνειδητοποιήσεις πως όλο αυτό είναι τόσο έξω από εσένα και τοσο όχι-κατανοητό πώς μπαίνεις στο κατάλληλο mood; Βάζοντας τον εαυτό σου στην ίδια θέση θα ένιωθες τουλάχιστον μόνος. Μπορεί και ξεκρέμαστος. Θέλεις απλά να γίνεις ένα μεγάλο χαδί, σα δροσερό αεράκι να περάσεις πάνω από τις πληγές και να τις λειάνεις, αν όχι να τις γειάνεις.
Απλά, κάποιες από δαύτες τις σωματοποιείς κι εσύ ως ακοατής. Και τότε; Τι φεύγει; Και πώς;

Καμποσα βήματα παραπέρα (Τεχνόπολις για φόντο) ένα αεράκι πήρε μερικές βαριές αναπνοές μαζί του...και κάποια δικά μου όνειρα. Τι τα θες; Πώς το είπες το απόγευμα;
-Ε, μην πετάμε και στα σύννεφα!
Δε θέλω άλλες συμβουλές, αναλύσεις, γνώμες, κρίσεις, "κατηγορώ", υποδείξεις ή οτιδήποτε! Απλώς δε θέλω!
Καθένας την καμπούρα του! Έτσι κι αλλιώς πόσες ωραίες καμπούρες έχεις δει; Γιατί η δική σου νά κάνει τη διαφορά;
Κάπως έτσι δε μου το έμαθες;

memo

αύριο βράδυ θα το ξαναδώ...


Μιλάμε για αγάπη!
μεγάλη....

άουτς!

Μία

Αν έπρεπε να διαλέξεις μόνο μία λέξη για να σου τη χαρίσεις, ποια θα ήταν;

Πάμε

Πάρε με από' δω!
Μακριά!


Εγώ κι εσύ κι ο κόσμος απ'έξω...



Ε;