στερεότυπα

Πάρε εσύ τα χάδια, τα σ'αγαπώ, τα βράδια, τα έξω, τα μέσα, τα αληθινά, τα όμορφα, τα κρυφά, τα φώτα, τις σκέψεις. Κι άσε εδώ...
Άσ'το. Τίποτα μην αφήνεις εδώ.

ήρθε;

Το καλοκαίρι, λέω ήρθε; Ποιος ξέρει... Πάντως εγώ βγήκα στο μπαλκόνι μου για διάβασμα, άρα κάτι τέτοιο υποπτεύομαι... Δεν ξέρω τι ακριβώς διαβάζω, έχει πάντως ολοκληρώματα, εξισώσεις, Λαπλάς, Πουασόν και όλους τους φίλους τους...
Διάβασα μια φράση, του Ανεστόπουλου μάλλον, που λέει:

"ΜΕΝΟΥΝ ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΑ"

Αυτό μονάχα για σήμερα. Μέχρι να ξαναέχω διάθεση να γράψω. Πάω πάλι πίσω στο μπαλκόνι μου. Θέλω λίγο ουρανό. ΑΝ όχι για να πετάω, τουλάχιστον για να βλέπω...

mother

Είχα μια μάνα μια φορά।Μου άρεσε να τη φωνάζω "Μαμά μου" για να της θυμίζω πως μου ανήκε κι εμένα।Πως βγήκα κι εγώ από το σώμα της। Από την ψυχή της δεν ξέρω αν βγήκα τελικά।
Έρχονταν κάτι απογεύματα με σύννεφα। Την έβλεπα κι εκείνη σκοτεινή και θαρρούσα πάντα πως έφταιγα εγώ। Πως κάτι είχα κάνει- δε μπορεί- και τη στεναχώρεσα। Ντρεπόμουν πολύ τη λέξη συγγνώμη κι απλά τη ρωτούσα: "Μαμά μου, μ'αγαπάς;" και μη γελάσεις δε θυμάμαι να πήρα απάντηση ποτέ।
Και περάσαμε με τη μαμά μου πολλά φθινόπωρα μαζί। Δε μου απάντησε ποτέ σε αυτή την ερώτηση। Ίσως την απασχολούσε κάτι στην τηλεοραση γιατί συνήθως δεν έπαιρνε καν το βλέμμα της απ'αυτήν।
Θα σου πω και μια ιστορία। Μια φορά ήμουν πιο μικρή και έπρεπε κάπου να λείψει। Φοβόταν μη νιώσω μόνη μου, μη φοβηθώ κι εγώ κι είχε μια ρόμπα κίτρινη τότε, και μου άφηνε। Είχε αφήσει τη μυρωδιά της σ'αυτή τη ρόμπα। Την αγκαλιά της δεν είχε αφήσει μόνο να χωθώ, τον ώμο της να γείρω και τα μαλλιά της να μπλέξω τα χέρια μου।
Τότε ίσως ήμουν πολύ μικρή για να της ζητήσω να μη φύγει। Κι όταν μεγάλωσα πολύ μεγάλη για να μην καταλάβω πως μου έλειπε।
Τώρα πια είναι πολύ αργά και η μυρωδιά απ'τη ρόμπα της έχει φύγει। Το κίτρινο όμως στα μάτια μου, είναι το χρώμα της απουσίας κι ακόμα και σήμερα δεν έχει απενοχοποιηθεί।


(Το συγκεκριμενο κείμενο δε γραφτηκε με αφορμη καποιο συμβαν। Ευτυχως। Προς αποφυγη παρεξηγησεων και ανησυχιας.)

πίσω

Άκουσες κι απόψε 12με 1 την κυρία Στέλλα Βλαχογιάννη στο Δεύτερο , έμαθες τα μυστικά της για τη ζωή σου μέσα από τα τραγούδια και την ποίησή της, διάβασες λίγο για τη διπλωματική και μελαγχόλησες πολύ.
Χτες βράδυ ταξίδευα। Γύρισα από Ξάνθη και να σου πω την αλήθεια μου σε κάθε στάση έψαχνα να βρω την έξοδο κινδύνου। Να πω στον οδηγό : "Ξέρετε πρέπει να γυρίσω πίσω। Τι ώρα περνάει το επόμενο για Ξάνθη;" και να μείνω να πιω καφέ σε ένα μαγαζί στην εθνική μέχρι να έρθει το επόμενο λεωφορείο। Νομίζω αποφάσισα κάτι।Μια μέρα θα πάρω όλες μου τις αναμνήσεις από τα συρτάρια και τους τοίχους του δωματίου και της ψυχής μου, όλα μου τα τσαλακωμένα χαρτάκια από το γραφείο και το μωβ ντοσιέ χωρίς να τον πολυανοίξω και θα γυρίσω πίσω.Ξέρω θα με ρωτήσεις τι θα πει θα γυρίσεις πίσω,αφού πάντα εδώ έμενες, και ξέρω ήδη τι θα σου απαντήσω.Εδώ έμενα,ναι. Αλλά εδώ ανήκα ; Είναι μια επαρχιακή πόλη σαν όλες τις άλλες, κι εγώ είμαι στο φουλ παιδί της Αθήνας, αλλά αυτό που με κρατάει εκεί είναι πολύ πιο δυνατό. Και δεν ξέρω και πόσα χρόνια μετράει αυτό το δέσιμο.Υπάρχει όμως. Και μια μέρα θα τα μαζέψω και θα φύγω για να ζήσω εκεί.
Είναι ο αέρας της, το νερό της που δεν έχει τη γεύση που θά'θελα και που με κάνει να το ξεχωρίζω, οι άνθρωποί της που δεν είναι ιδιαίτεροι αλλά τους νιώθω δικούς μου, οι δρόμοι της που δεν είναι αρκετά μελαγχολικοί αν δεν τους δεις μονάχος, τα φώτα της που είναι πολλά και δε σε αφήνουν να μείνεις πίσω...
Αυτές τις μέρες δε θέλω να θυμάμαι,δε θέλω να ξεχνάω. Θέλω να γυρίσω μόνο πίσω,στην αγκαλιά της θείας μου,στα ξενύχτια με τη Μαριαλένα, στα πειράγματα του θείου, στις ύποπτες σκινήσεις της Αφροδιτούλας μου, στα αστεία με τη Νάσια και τη Βέρα.
Στο χωριό θέλω να πάω. Δεν ξέρω αν πέρασα καλά. Θέλω μονάχα να πάω πίσω. Ίσως να φταίει το εδώ, ίσως και το εκεί να αξίζει...
Θα έρθει αυτή η μέρα που θα φύγω. Και θά'ναι το για πάντα.
Μη με ρωτήσεις μόνο τι θα αφήσω πίσω. Σίγουρα κάτι θα βρω... Εύχομαι μόνο νά'ναι όμορφο αρκετά, για νά'χω να θυμάμαι κι όχι για να ξεχνάω.
Έρχεσαι;

με ποιον ακούς απόψε αυτό το τραγούδι

"Δε μ' ακούει κανένας απόψε και τίποτα δε με βοηθάει
η κιθάρα μου έχει θυμώσει απόψε και δεν μου μιλάει
πατάω σε σπασμένα γυαλιά
δε με νοιάζει με ποιον ακούς απόψε αυτό το τραγούδι"

unfair

Πώς αντιδρούμε μπροστά σε κάτι που θεωρούμε άδικο;

Άλλες φορές παλεύουμε να πείσουμε κάποιον για τα πιστεύω μας ή για την ορθότητα των σκέψεων ή των πράξεών μας και άλλες αφήνουμε κάτω τα όπλα και δυναμώνουμε τη μουσική στα ακουστικά.

Κάποιος θα πει: Μάλλον δε σε νοιάζει και πολύ να σε υπερασπιστείς! Άλλος: Μα άν έχεις δίκιο οφείλεις να αγωνιστείς γι' αυτό! Άλλος: Αν έχεις δίκιο σε νοιάζει να το ξέρεις εσύ. Δε σε αφορά να πείσεις τους άλλους.

Δεν ξέρω. Δεν είμαι πολύ σίγουρη για το τι ισχύει. Ίσως να έχει να κάνει με τον άνθρωπο, ίσως και κάποια από τις δύο να είναι πάγια συμπεριφορά και δικαιολογημένη. Θα σε γελάσω!

Εσύ τι λες;

ερώτηση

-Να σου πω! Να σε ρωτήσω κάτι θέλω... Το να νιώθεις είναι καλό πράγμα; Δηλαδή, είναι κάτι επιθμητό; Έχω μπερδευτεί λιγάκι. Κάθεσαι και ασχολείσαι με τις τέχνες, τις ευαισθησίες, τα αισθήματα, τα φεγγάρια και τα "νιώθω" και με κάνεις να λέω, ε άρα θά'χει δίκιο. Κάτι καλό θα είναι το νανιώθεις οπότε ας το βάλω κι εγώ στο λεξιλόγιό μου. Για αρχή τουλάχιστον. Μετά σου λέει, κάποια στιγμή γίνεται και δέρμα σου το "νιώθω". Όπως και νά'χει. Είπα κι εγώ να νιώσω. Αλλά να με συμπαθάς! Οκ! Κάποια στιγμή ένιωσα ανείπωτη χαρα, κάποια άλλη ευτυχία, κάποια άλλη ένιωσα έρωτα, μια πιο μέτα ένιωσα αγάπη, κάποια αργότερη μελαγχόλησα. Ήρθε, όμως, πιο μετά κι άλλη μία που ένιωσα ΦΟΒΟ, κι άλλη μία που ένιωσα ΠΟΝΟ, και μια χειρότερη που ένιωσα ενοχές, και άλλη μία που ένιωσα μοναξιά. Αλλά είχε και πιο κάτω. Μία που νομίζω δεν μπορούσα να την αντέξω. Ένιωθα κάτι που ξεπερνούσε τον εαυτό μου. Μπλεκόταν με περίεργο τρόπο στα χέρια σου.
Συμπόνια. Ένιωσα.
Και έγινε δέρμα μου. Και σχεδόν δεν μπορούσα να το αντέξω. Γινόμουν κύκλος, μηδενικό, σχεδόν δεν υπήρχα, σκεφτόμουν εσένα, γινόμουν εσύ, σε πονούσα στο δέρμα μου, κι ο χρόνος πάλι σε slow motion.
Εσύ το ένιωσες; Μαζί μου...

μετρημα...

Για πες...

Πού ανήκεις;

Κι όσοι ζουν με το αίσθημα;

γέλα...

" θα τρόμαζες ΑΝ ήξερες πόσο σε αγαπούσα"

κι αναρωτιέμαι και τι θα γίνει αν το μάθεις...

Όπως και νά'χει θέλω μονάχα να γελάς...

Stand by me

Ξυπνάς με 2 μηνύματα από πρόσωπα αγαπημένα. Πολύ. Περνάς ένα πρωί με ζεστό καφέ, μια αγκαλιά γνώριμη και μια πλατεία Συντάγματος πιο μελαγχολική από ποτέ. Το μεσημέρι σε περιμένει η αγκαλιά του αδερφού σου. Το απόγευμα τρελαίνεις την πολυκατοικία με τον ενισχυτή, την κιθάρα και το σόλο του Stella by starlight. Τραγουδάς το Stand by me μεχρι να έρθει το βράδυ, με πολλή αγάπη, μια τούρτα γενεθλίων και μηνύματα και τηλέφωνα από ανθρώπους που σε ξέρουν και μπορούν παρ' όλα αυτά να σ' αγαπούν.

And that is the so called happiness!

Αν υπάρχει πηγή της ευτυχίας, ή καλύτερα δεξαμενή-μηχανικοί είμαστε ε;;;-τότε σήμερα η βρύση άνοιξε και τα χεράκια μου μη σου πω πως ξεχείλισαν. Μαλλον είναι μία από αυτές τις νύχτες που δε θα κοιμηθώ αλλά χαλάλι. Τη θέλω τη στιγμή μου. Τη νύχτα μου αυτή ακέραιη.

Μέχρι πριν λίγη ώρα σκεφτόμουν στιγμές στο σχολείο. Δεν ξέρω τι θα έδινα να ξαναγύρναγα στο τότε. Όχι γιατί το τώρα δεν είναι όμορφο. Αλλά γιατί το τότε δεν είναι τώρα.

Πλησιάζει και η μέρα της "επετείου" μου. Της προσωπικής, remember? Δεν ξέρω αν ανυπομονώ! Ξέρω πως θά'θελα να πατήσω το pause, ο χρόνος να μη μετρήσει για λίγο και η νύχτα να κρατήσει λίγο παραπάνω. Όχι γιατί δε φτάνει. Αλλά γιατί είναι άδικο ολα τα ωραία να κρατάνε λίγο- για την ακρίβεια πιο λίγο από τα ζόρικα, θεωρία της σχετικότητας κλπ κλπ.

Σε ευχαριστώ για απόψε. Εσύ που με διαβάζεις είσαι και παρων στη ζωή μου με τον τρόπο σου- ή τον τρόπο μου;-)

Μας εύχομαι όμορφες στιγμές. Και καλή παρέα για να τις ευχαριστηθούμε.

Α, και ναι! Χρόνια μου πολλά!

Το τραγούδι παίζει και για' σένα:


Και σε ευχαριστώ και που δε λείπεις..

μπορείς;

να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να δίνεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να μη μου κρύβεσαι να προσεχεις να προσεχεις να σου λείπω να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να μ'αγαπας να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να μη μου μιλάς να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να μη μ'αγαπάς να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να γελάς να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να με περιμένεις να προσεχεις να προσεχεις να με θέλεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να μείνεις εδώ να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να μ' ονειρευτείς να προσεχεις να μη μ' ονειρευτείς να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να με θυμάσαι να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις νά' σαι καλά να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να μη φύγεις να προσεχεις να προσεχεις να με προσέχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις να προσεχεις

"Να κάνεις αυτό που θες ακόμη κι αν αυτό δε με περιλαμβάνει εμένα μέσα"

μπορείς;

στιγμές-new version

Έχω ένα φίλο. Το Μ. . Ενδεχομένως να είναι ο πιο ιδιαίτερος άνθρωπος που ξέρω. Έχει το εξής αξιοπερίεργο. Απολαμβάνει την κάθε του στιγμή. Δεν ξέρω πότε ανακάλυψε το κόλπο κι αν το ήξερε από παλιά πάντως το κάνει. Και συνηθίζω να τον βλέπω πάντα σαν κάτι το "παράξενο".
Συνήθως τον πειράζω για τις απόψεις του, την προσωπική του διαστροφή και τη χαλαρότητά του αλλά έχει ένα μαγικό ταλέντο που μάλλον δεν το ξέρει. Μπορεί την κατάλληλη στιγμή να σου πει το κατάλληλο πράγμα-μεταξύ μας έχει και το αντίστροφο αλλά ας μείνουμε στο πρώτο. Δε θυμάμαι πιν πόσο καιρό συνέβη, αλλά κάποια ανασφάλειά μου θα προσπαθούσε να ξεκλειδώσει ως συνήθως. Μου είχε πει λοιπόν πως

"για τη σχέση μας αγωνιζόμαστε κάθε μέρα"

Και τότε oops! έσκασε σαν βόμβα. Πηγαίνοντάς το λίγο παραπέρα, για κάθε σχέση μας με τον οποιονδήποτε άνθρωπο αγωνιζόμαστε κάθε μέρα. Οκ, αν αφήσουμε απέξω γνωστούς, μακρινούς και αδιάφορους συγγενείς και φίλους που προσπαθούμε να ξεχάσουμε τότε ο Μ. έπεσε διάνα. Οφείλουμε κάθε μέρα να αγωνιζόμαστε για όλα αυτά που αγαπάμε. Για τη σχέση μας, για τον κολλητό μας, για την παρέα μας, για τη σχέση με τους γονείς και τα αδέρφια μας για όλα.. Ναι, η ζωή είναι πάλη, αλλά μάλλον αυτή η όψη της πάλης είναι και η πιο ουσιαστική. Ίσως και η πιο απαραίτητη.
Δεν είναι τόσο ξεχωριστό ένα περπάτημα στο κέντρο. Ξεχωριστό το κάνει ένας καφές στο χέρι. Μια σακούλα κάστανα ή ένα πολύχρωμο σκουφί. Δεν είναι τόσο ξεχωριστό μια βραδιά με κινέζικο και τηλεόραση. Ξεχωριστή γίνεται όταν όλο αυτό κανονίζεται κρυφά κι ας μην πεινάς και καθόλου. Δεν είναι τόσο ξεχωριστή μια μακαρονάδα κι ένα απόγευμα στην τηλεόραση. Ξεχωριστά τα κάνει το ότι ήταν το πρώτο μας απόγευμα μαζί ή μάλλον καλύτερα το μαζί. Ξεχωριστό δεν είναι ένα ξενύχτι. Αλλά ένα ξημέρωμα παρέα σου. Ξεχωριστό δεν είναι κανένα από τα χιλιάδες μηνύματα. Ξεχωριστό το κάνει η ανάγκη της στιγμής. Της κάθε στιγμής. Το "μου λείπεις", το "σε πεθύμησα", το "Σ αγαπάω", το "μη φύγεις". Ξέρω ακούγονται τόσο απελπιστικά συνηθισμένα. Αλλά νομίζω πως αυτά λαχταράω. Πως οι στιγμές ευτυχίας κρύβονται εκεί. Πως όσο κι αν τρέχει ο χρόνος κι όσο κι αν μου λείπεις κι όσο κι αν ελπίδα τυχαία να αυξηθεί ο ελεύθερός μας χρόνος δεν υπάρχει η στιγμή που θα μοιραστούμε θά είναι δική μας, ολόδική μας, ξεχωριστή όσο πιο δυνατή είνια η φαντασία μας και γεμάτη όσο πιο αφοσιωμένοι είμαστε σε αυτήν.
Και να λοιπόν πώς οι αλήθειες του Μ. συνδυάζονται απόλυτα: Απολαμβάνεις τη στιγμή τόσο περισσότερο, όσο πιο όμορφη μπορείς να την κάνεις.

"η αγάπη θα σε βρει όπου και νά'σαι"

Ένας δίσκος. Ο πρώτος δικός μου δίσκος, χαρισμένος, σχεδόν αφηγηματικός, γεμάτος όνειρα και φόβους κρυμμένους στο σκοτάδι μας, κάτω από τα σεντόνια και κλεισμένος σε μια στιγμή.
Χέρι με χέρι.
Βράδυ Σαββάτου.
Και μια ακρόαση. Στο πικάπ του μπαμπά, στο σαλόνι στη μεγάλη πολυθρόνα και με τα μάτια να φεύγουν έξω, στη βροχή. Και να ερωτεύεσαι κάθε "κρατς" γιατί θυμίζει βροχή και δε γίνεται αλλιώς. Ακούς Χαρούλα και βροχή, απόγευμα Κυριακής και κάνει αλήθεια όλα αυτά που πάντα πιστεύεις... Γιατί να το θυμάσαι, η αγάπη θα σε βρει όπου και νά'σαι...
Δεν ξέρω αν είναι ο καλύτερος δίσκος της, αν είναι η αγαπημένη μου Χαρούλα, κι αν θα χαλάσει από το πολύ παίξιμο.Αλλά είναι για' μένα. Και ήταν ίσως το πιο αναπάντεχο "από'σένα" που θα μπορούσα να σκεφτώ...
Γιατί αυτό που λέει κανείς καμιά φορά "ο άνθρωπός μου" και που αυτό το "μου" ακούγεται τόσο κτητικό, αλλά και τόσο ταιριαστό υπάρχει,για κάθε εσένα...
και θα σε βρει...όπου και νά'σαι!

Του Σαββάτου...

Στο στέλνω...

σαν σήμερα

Θα ερχόμουν με μια τεράστια σακούλα, θα σε αγκάλιαζα και θα έλεγα σε όποιον ξεραμε πως σημερα είχες τα γενέθλιά σου. Θα λέγαμε τι θα κάνουμε το Σάββατο και γενικά η μέρα θα ήταν της γιορτής.
Πάνε χρόνια. Και θα περάσουν κι άλλα. Δεν ξέρω καλά-καλά γιατί. Ή μάλλον ξέρω.
Με εμένα απορώ. "Πώς έφυγες απ'τη ζωή μου έτσι..."
Και κυρίως πώς σε άφησα...Αν όχι μόνη, τότε πώς σε άφησα...
Είναι δύσκολοι οι καιροί. Και κυρίως οι άνθρωποι.
Για σημερα η Βίκυ θα σου τραγουδήσει χωρίς τη μουσική για παρέα, ένα πώς έφυγες πιο μελαγχολικό από ποτέ..
Αγάπη πολλή!
Κι ένα παράπονο...

Σε εμένα!

Γεια χαρα

Της Κυριακής

Σήμερα το θυμήθηκα, οπότε ας το πούμε της Κυριακής. Της σημερινής όσο καμιάς άλλης...

"μόνο θάλασσα βλέπω εδώ κι ουρανό..."

Δίσκος: Σαν Αφροδίτη,1986. Και να σκεφτείς ότι σήμερα ένιωσα πως μου γράφτηκε σήμερα...

του έρωτα

Πρώτη φορά το άκουσα σήμερα. Δεν ξέρω αν μου άρεσε ακριβώς. Θα μ ' έφτιαχνε νά'μαι άντρας, να το νιώσω και να το αφιερώσω. Από τη στιγμή που δεν είμαι απλά στο αφήνω. Και σχεδόν εντυπωσιάζομαι που ακούω με τόση προσοχή Θαλασινό.

θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου

Δεν θέλω να μαι ένας ακόμα κρυμμένος θησαυρός
ένας ακόμα που φοβήθηκε να σηκωθεί απ τον πάτο
ούτε με νοιάζει αν θα με πνίξει η φυλακή σου.

Δεν θέλω να μαι ένας ακόμα παγωμένος ποταμός
Ένας ακόμα που φοβήθηκε να πάει πάει παρακάτω
ούτε με νοιάζει αν με πικράνει το φιλί σου.

Θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου
σαν ασταμάτητη βροχή να πέφτω στην ψυχή σου
να γίνω αέρας και να ρθω να κλαίω στην αυλή σου
σαν σκύλος σαν θεός σαν εραστής σου.

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Νίκος Βελιώτης
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Αγγελάκας

guess...

Μια βόλτα στον Πειραιά, σε ένα φιλόξενο σπίτι, παρέα με αγαπημένα πρόσωπα και όπως πάντα κάποια στιγμή το σοβαρέψαμε. Δηλαδή, δεν το σοβαρέψαμε ακριβώς, απλά έπεσε η "ιδέα"!
-Πώς μας φαντάζεσαι μετά από χρόνια;
Και η τυχερή από ό,τι κατάλαβα ήμουν εγώ! Στα 40 μου θα έχω οικογένεια, παιδιά,μια ήρεμη ζωή, θα είμαι δασκάλα, η μουσική θα μου κάνει πάντα παρέα σαν χόμπυ και θα μαζεύω τους φίλους μου τα βράδια, θα τους μαγειρεύω και θα περνάμε όμορφες στιγμές όλοι μαζί. Και ίσως όντως να ήμουν εγώ η τυχερή αυτού του νοερού ταξιδιού. Και ίσως για να με έχουν φανταστεί όλοι έτσι μετά από κάποια χρόνια νά χουν δίκιο. Και ίσως τότε να νιώθω κι εγώ ευτυχισμένη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά τρόμαξα. Που του χρόνου θα γίνω δασκάλα-θα ξεκινήσω δηλαδή-που όντως 5 χρόνια τώρα σπουδάζω κάτι γιατι έτσι το θέλησαν οι δικοί μου, που θα κάνω οικογένεια και που η μουσική θα γίνει το καταφύγιό μου. Εσύ δεν πανικοβάλεσαι όσο εγώ τώρα που τα διαβαζεις είμαι σίγουρη! Εγώ όμως δεν ξέρω τι από όλα αυτά θέλω.
Δεν έγραψα για να σου πω αυτά! Απλά τις τελευταίες μέρες συνειδητοποιώ έντονα κάτι. Πως πράγματι αυτό που έλειπε από τη ζωή μου ήταν αυτή η λαχτάρα! Και χρησιμοποιούσα αυτή τη λεξη. Που καίγεται το σύμπαν γύρω σου κι εσένα σε καίει που στις 9 έχεις ραντεβού και που είναι 7 και έχεις πολλή δουλειά που πρέπει να τελειώσεις και ενώ θα έπρεπε να παρακαλάς ο χρόνος να μετρήσει σε slow motion εσύ τον ικετεύεις να τρέξει κατοστάρι και να σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ.
Λαχτάρα για ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια στιγμή παγωμένη που δε μετράει τίποτα ούτε τόπος ούτε χρόνος, ακούγονται μόνο δυο αναπνοές να κυνηγιούνται ,ποια θα υποταχτεί σε ποια και δυο κεφάλια βουτηγμένα το ένα στο λαιμό του άλλου.
Λαχτάρα.
Αυτό που εκεί που πας να πάρεις ανάσα κάπου ξεχνάς τον τρόπο, μπερδεύεται το διάφραγμα και σχεδόν πνίγεσαι κι ο κόμπος στο λαιμό σε αποσυντονίζει, τα μάτια σου ζητάνε την απάντηση στιγμιαία καπου ψηλά, και καμιά φορά μοιάζει και να παρακαλάνε για "σωτηρία" λες και υπάρχει μεγαλύτερη σωτηρια από αυτή τη λαχτάρα και όλα όσα θες να πεις μπλέκονται καθώς στραβοκαταπίνεις.
Δεν ξέρω πως ξαφνικά λαχταράς κάτι και η ψυχή σου ανοίγει και ξεχνάει πως ανασαίνουν. Ξέρω πως γίνεται, πως μια μέρα έρχεται και είναι εκεί που δεν το περιμένεις και περιγράφεται μόνο με μια λέξη όλο αυτό.
Ζημιά!
Δική σου και δική μου, δική μας! Ζημιά!

βραχυκύκλωμα

"Δεν ξέρω αν είναι έρωτας που σκάει τόση αγάπη...
...Παντού σαν παρενέργεια στα κόκαλα στην πλάτη..."

Κι αυτή η επικίνδυνη στροφή στη θέλησή σου μας έφερε στο βραχυκύκλωμα...




Μαζί.